ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ

Τη παραμονή της Θρησκευτικής εορτής Πέτρου και Παύλου, όπου εορτάζει και η εκκλησία του χωριού μας, τελέστηκε Εσπερινός από τον νέο παπά Γιοκαρεϊκων και Μαγούλας.
Με μεγάλη έκπληξη μέτρησα περίπου 60 άτομα που εκκλησιάστηκαν, γέμισε επιτέλους η εκκλησία μας, επισκέφτηκε κόσμος το χωριό μας.
Μη χάνετε επαφή με τον τόπο σας Απανταχού Γιοκαραίοι, επισκεφτείτε το τόπο της καταγωγής σας.
Τη Δευτέρα, ανήμερα του ΠΕΤΡΟΥ και ΠΑΥΛΟΥ δυστυχώς έπρεπε να είμαι στην εργασία μου και έτσι δεν μπόρεσα να παρευρεθώ.

Το Κοινοφελές ίδρυμα Μιχ. Στασινόπουλου-ΒΙΟΧΑΛΚΟ συνδράμει στην ανάπτυξη της περιοχής μας με τις υπέροχες δραστηριότητές του.
Σας ανήκει ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ έμπρακτα δείχνετε την αγάπη για τον τόπο της καταγωγής σας και τον σεβασμό προς τους ανθρώπους που ζουν εδώ.
Τα πολιτιστικά και εκπαιδευτικά προγράμματα που προσφέρετε δωρεάν είναι ίσως η μεγαλύτερη παρακαταθήκη για το μέλλον της περιοχής.

Τιμώ το έργο σας.

http://www.stassinopoulos-viohalcofoundation.gr/default.asp?langid=1

ΕΠΙΦΑΝΕΙΣ ΓΙΟΚΑΡΗΣ (Συνέχεια)

Nίκος Δ. Γιόκαρης --- Βιογραφικό

Διεύθυνση: Πανεπιστήμιο Αθηνών
Τμήμα Φυσικής
Τομέας Πυρηνικής Φυσικής και Στοιχειωδών Σωματιδίων
Πανεπιστημιούπολις Ιλίσια
Αθήνα 157 71
Tηλ: 210-7276939, 210-7257533
Fax: 210-7295069
e-mail: ngiokar@phys.uoa.gr



Ημερομηνία Γέννησης: 11 Φεβρουαρίου 1950


Μόρφωση-Διπλώματα:
Νοέμβ. 1968 – Μάρτιος 1973: Πτυχίο Φυσικής, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Σεπτέμβ. 1973 – Σεπτέμβ. 1974: Μάστερ Φυσικής, Bridgeport University, ΗΠΑ
Σεπτέμβ. 1974 – Ιούνιος 1975: Μάστερ Φυσικής , The University of Chicago, ΗΠΑ
Οκτώβρ. 1975 – Ιούνιος 1981: Διδακτορικό Φυσικής, The University of Chicago,
ΗΠΑ
Θέμα διδακτορικής διατριβής: “Μέτρηση της γωνιακής κατανομής και της εξάρτησης από τον ατομικό αριθμό αδρονίων που παράγονται με μεγάλη εγκάρσια ορμή σε συγκρούσεις αρνητικών πιονίων με πυρήνες”


Επαγγελματική Σταδιοδρομία:
1996 – παρόν :Aναπληρωτής Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Αθηνών
1993 – 1996 :Aναπληρωτής Καθηγητής, The Rockefeller University, USA
1985 – 1993 :,Επίκουρος Καθηγητής, The Rockefeller University, USA
1984 – 1985 :Επισκέπτης Επίκουρος Καθηγητής, University of Notre Dame, USA
1983 – 1984 :Ειδικός Ερευνητικός Συνεργάτης, Fermilab, USA
1981 – 1983 :Ερευνητικός Συνεργάτης, University of Rochester, USA
1975 – 1981 :Βοηθός Έρευνας, The University of Chicago


Επιστημονικό πεδίο και αντικείμενο έρευνας:
Το επιστημονικό μου πεδίο είναι η Πειραματική Φυσική Στοιχειωδών Σωματιδίων. Το αντικείμενο της έρευνας στο πεδίο αυτό είναι η εύρεση των στοιχειωδών σωματιδίων, δηλαδή των πλέον στοιχειωδών δομικών λίθων από τα οποία φτειάχνονται όλα τα σύνθετα υλικά σωμάτια, καθώς και η μελέτη των δυνάμεων με τις οποίες αλληλεπιδρούν μεταξύ τους
Διεθνή επιστημονικά επιτεύγματα:
Μέλος της διεθνούς επιστημονικής ομάδος CDF που το 1995 ανακάλυψε το τόπ κουάρκ, το βαρύτερο εκ των γνωστών στοιχειωδών σωματιδίων με σημαντική συνεισφορά του στην ανακάλυψη αυτή
Επρότεινε το 2004 και ανέπτυξε με την ερευνητική του ομάδα του Πανεπιστημίου Αθηνών μία νέα μέθοδο για την ακριβή μέτρηση της μάζας του τόπ κουάρκ
Το 1990 επρότεινε και στη συνέχεια ηγήθηκε διεθνούς συνεργασίας (στην οποία συμμετείχε και η ερευνητική του ομάδα του Πανεπιστημίου Rockefeller των ΗΠΑ) στην ανάπτυξη μιάς νέας μεθόδου μέτρηση της ενέργειας σωματίων σε πολύ υψηλές ενέργειες
Το 2006 σε μία εκ των δημοσιεύσεων του έδωσε μία πρόβλεψη για την μάζα του σωματιδίου Higgs του μόνου εκ των σωματιδίων του Καθιερωμένου Προτύπυ που δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη


Διακρίσεις/Βραβεία:
2005 - 2009 : Ένας από τους τρείς πρώτους Έλληνες επιστήμονες, από όλα τα επιστημονικά πεδία, με τον μεγαλύτερο αριθμό αναφορών στις δημοσιευμένες εργασιές τους
2005 : Πρώτο βραβείο από το Διεθνές Ινστιτούτο για Πυρηνική Έρευνα/Dubna για την “Ανάπτυξη και την κατασκευή των μιονικών ανιχνευτών
σπινθηρισμού του διεθνούς πειράματος CDF II για την μελέτη
των βαρέων κουάρκς στον επιταχυντή FNAL Tevatron”


Διεθνείς επιτροπές:
Μέλος πολλών διεθνών επιστημονικών επιτροπών και συμβουλίων. Επίσης μέλος επιτροπών οργάνωσης διεθνών συνεδρίων στα πεδία της σωματιδιακής και της εφηρμοσμένης πυρηνικής φυσικής


Δημοσιεύσεις/αναφορές:Πλέον των τετρακοσίων (400) δημοσιεύσεων σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά και πλέον των είκοσι δύο χιλιάδων (22,000) αναφορών

ΟΙΚΟΤΟΥΡΙΣΜΟΣ

ΠΗΓΗ http://www.ecotour.gr/modules.php?name=excursions&file=xarakthristika

Χαρακτηριστικά του Οικοτουρισμού·Τα 9 κριτήρια του Οικοτουρισμού
Σύμφωνα με τoν Παγκόσμιο Οργανισμό Τουρισμού (WTO) και The International Ecotourism Society (TIES) , οι επιχειρήσεις που προβάλλουν οικοτουριστικό προϊόν, θα πρέπει να τηρούν τις ακόλουθες 9 προϋποθέσεις:1) Η επιχείρηση να οργανώνει ταξίδια αναψυχής, ξενάγησης και ψυχαγωγίας σε τόπους φυσικού κάλλους.2) Να παίρνει μέρος στην προστασία μη ανανεώσιμων πόρων και άλλων πηγών του περιβάλλοντος.3) Να δημιουργεί περιβαλλοντική γνώση.4) Να προσφέρει άμεσα χαρακτηριστικά προτερήματα για την συντήρηση παραδοσιακών τόπων και άλλων περιοχών.5) Να προσφέρει χαρακτηριστικά πλεονεκτήματα για την ενδυνάμωση των γηγενών πληθυσμών.6) Να σέβεται την τοπική κουλτούρα.7) Να στηρίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και άλλες δημογραφικές κινήσεις.8) Να συνεισφέρει στην εκπαίδευση και γνωριμία του επισκέπτη με την τοπική κουλτούρα , ήθη, έθιμα και λοιπές τοπικές συνήθειες.9) Να προωθεί τη φιλοσοφία για "επιστροφή στη φύση" και τα μοναδικά φυσικά χαρακτηριστικά της.
·ΟΙ 10 ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΤΟΥΡΙΣΜΟΥ1. Σεβάσου την ευπάθεια της γης. Συνειδητοποίησε ότι όλοι πρέπει να έχουν τη θέληση να βοηθήσουν στην προστασία μοναδικών και όμορφων προορισμών, για τις επόμενες γενιές να απολαύσουν.2. Άφησε μόνο χνάρια. Πάρε μόνο φωτογραφίες. Όχι γκράφιτι. Όχι σκουπίδια. Μην παίρνετε ενθύμια και αναμνηστικά από τόπους ιστορικής αξίας και περιοχές φυσικού κάλλους.3. Για να κάνετε το ταξίδι σας πιο ενδιαφέρον, μάθετε για την γεωγραφία, ήθη, έθιμα, τρόπους και κουλτούρες των περιοχών που επισκέπτεστε. Ενθαρρύνετε τις προσπάθειες για τοπική συντήρηση.4. Σεβαστείτε την ησυχία και την αξιοπρέπεια των άλλων. Ρωτήστε πριν φωτογραφίσετε ανθρώπους.5. Μην αγοράσετε προϊόντα που προέρχονται από υπό εξαφάνιση φυτά και ζώα, όπως για παράδειγμα κισσός, καβούκι χελώνας, δέρματα ζώων και πούπουλα. Διαβάστε και ερευνήστε για προϊόντα που δεν μπορείτε να εισάγετε.6. Πάντα ακολουθείτε προεπιλεγμένες διαδρομές. Μην ενοχλείτε τα ζώα, φυτά ή το φυσικό τους περιβάλλον.7. Πληροφορηθείτε για προγράμματα συντήρησης και οργανισμούς που αποσκοπούν στη συντήρηση του περιβάλλοντος.8. Προσπαθείτε να περπατάτε ή να χρησιμοποιείτε περιβαλλοντικές μεθόδους μεταφοράς, όπου και όποτε είναι δυνατόν. Ενθαρρύνετε τους οδηγούς δημοσίων οχημάτων να σβήνουν τις μηχανές όταν παρκάρουν.9. Δείξτε κατανόηση σε αυτούς που συντελούν στην βελτίωση της ενεργειακής και περιβαλλοντικής συντήρησης (ποιότητα του αέρα, νερού, ανακύκλωση, ασφαλή διοίκηση των αποβλήτων και τοξικών προϊόντων, ηχορύπανση κλπ) και οι οποίοι προωθούν ειδικευμένο και εκπαιδευμένο προσωπικό.10. Ενθαρρύνετε τους διάφορους οργανισμούς να γίνονται μέλη σε περιβαλλοντικές οργανώσεις. Για παράδειγμα, η ΑSTA, προτρέπει τις επιχειρήσεις να υιοθετήσουν τους δικούς τους περιβαλλοντικούς κώδικες, οι οποίοι συμπεριλαμβάνουν ειδικά ιστορικά μέρη και οικοσυστήματα.

ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙΣ

Καλά νέα για ... όσους ξέρουν!


ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗ ΠΑΡΝΩΝΑ ΟΤΑ
http://www.parnonas.gr/?p=1099

ΚΥΑ Καταλυμάτων για την 4η Προγραμματική Περίοδο 2007-2013
Yπογράφηκε και δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ η Κοινή Υπουργική Απόφαση (αρ. 2974) που αφορά τον προσδιορισμό των λειτουργικών μορφών και κατηγοριών των τουριστικών καταλυμάτων και λοιπών τουριστικών εγκαταστάσεων που εντάσσονται σε προγράμματα αρμοδιότητας του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων (Υ.Α.Α.Τ.). Οι οδηγοί εφαρμογής και τα υποδείγματα των φακέλων υποψηφιότητας των προγραμμάτων του Άξονα 3 του Προγράμματος Αγροτικής [...]

Δήμος Τεγέας


ΕΔΡΑ Στάδιο Τ.Κ. 22 012 Επικοινωνία τηλ. 2710-556071, 556035, 557262, 557079 Fax 2710-556071

Πληθυσμός* 4.100 άτομα
Δημοτικά διαμερίσματα
Οικισμοί - (Πληθυσμός)*
Αλέας Αλέα (216)
Βουνού Βουνόν (251)
Γαρέας Γαρέα (156)
Επισκοπής Επισκοπή (139)
Καμαρίου Καμάριον (325)
Κανδάλου Κάνδαλος (147)
Κερασίτσης Κερασίτσα (312)
Λιθοβουνίων Λιθοβούνια (133)
Μαγούλας Μαγούλα (133) - Γιοκαρέικα (51)
Μανθυρέας Μανθυρέα (169)
Μαυρικίου Μαυρίκιον (129)
Ριζών Ρίζαι (664)
Σταδίου Στάδιον (546) - Άγιος Σώστης (53)- Άκρα (42)
Στρίγκου Στρίγκος (132) -Δεμίριον (128)
Τζίβα Τζίβας (203)
Ψηλής Βρύσης Ψηλή Βρύση (126) -Μπουζαναίικα (45)

* απογραφή 2001

15η ΓΙΟΡΤΗ ΚΕΡΑΣΙΟΥ 2009


Συντάχθηκε απο τον/την greveniotis
Τετάρτη, 20 Μάιος 2009 02:03
…………….η πιο γλυκιά γιορτή!!!
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος οι Αμυγδαλιές γιορτάζουν τα κεράσια τους! Όλο το χωριό υποδέχεται τη νέα σοδιά με κέφι και ξεφάντωμα, με παραδοσιακούς ρυθμούς και πολλά πολιτιστικά δρώμενα. Με τη συμμετοχή όλων των επίσημων φορέων, με λαϊκά και έντεχνα ακούσματα, με παραδοσιακή μουσική και χορούς αλλά και με πολλές ακόμα δραστηριότητες, στήνεται ένα πανηγύρι που παρασύρει ολόκληρο το νομό στους χαρούμενους ρυθμούς του.
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αμυγδαλιών, λοιπόν, και φέτος συνδιοργανώνει με τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Γρεβενών και το Δήμο Γρεβενών τη 15η Γιορτή Κερασιού με το παρακάτω πρόγραμμα: κλπ

Και στα Χανιά

Γιορτή κερασιού Ηκαθιερωμένη γιορτή κερασιού θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 6 Ιουνίου για 24η χρονιά στα ορεινά Καράνου του Δήμου Μουσούρων, στις 7.30 μ.μ. Η εκδήλωση περιλαμβάνει κατάθεση στεφάνου στο μνημείο της Αγρότισσας και ομιλία με θέμα "Η συμβολή της αγρότισσας στην κοινωνία" από την κα Ζαχαρένια Σημανδηράκη, προϊσταμένη Ιστορικού Αρχείου Κρήτης. Για πρώτη φορά φέτος στον χώρο του μνημείου της Αγρότισσας θα υπάρχει έκθεση τοπικών προϊόντων προς πώληση από τους παραγωγούς του χωριού. Στη συνέχεια, στον χώρο του μορφωτικού Συλλόγου Καράνου θα γίνει το γλέντι της γιορτής του κερασιού με χορούς από τους συλλόγους ‘Παραδοσιακή Συντροφιά Κισάμου' και Χανίων "Ονειροκρήτες" και το Πολιτιστικό Σωματείο"Το Ρόδο". Ζωντανή μουσική θα παίξει το συγκρότημα των Πολυχρονάκη Θοδωρή (βιολί) και Χαρτζουλάκη Δημήτρη (λαούτο). Θα γίνει επίσης διαγωνισμός κερασοφαγίας και κλήρωση με πολλά δώρα.

Γιορτή του κερασιού στον Πλάτανο!
Τοποθεσία: Πλάτανος Αρκαδίας
Κάθε Μάιο, στον Πλάτανο, τα κεράσια έχουν την τιμητική τους! Σε μια φιλόξενη και παραδοσιακή γιορτή, γεμάτη κέφι, μπορείτε να τα απολαύσετε κατ' ευθείαν από το δέντρο ή σε απολαυστικές συνταγές των κατοίκων που τα σερβίρουν και τα απολαμβάνουν με το δικό τους μοναδικό τρόπο!

Γιορτή κερασιού στην Πέλλα.
Τόπος εκδήλωσης: Δήμος Έδεσσας - Άγρα
Η πιο γλυκιά γιορτή του χρόνου, μοναδική ευκαιρία να γνωρίσετε μια μαγευτική περιοχή και να γευθείτε τα περίφημα κεράσια της Εδεσσας. Στο δήμο Έδεσσας παράγεται περίπου το 60% των κερασιών του νομού Πέλλας. Δικαιολογημένα, λοιπόν, η πόλη γιορτάζει κάθε χρόνο και τιμά το γλυκό αυτό φρούτο! Οι οικισμοί που ασχολούνται κυρίως με την παραγωγή κερασιών είναι οι εξής: Άγρας, Αγία Φωτεινή, Βρυττά, Καρυδιά, Κερασιά, Κλησοχώρι, Καισαριανά, Λύκοι, Μαργαρίτα, Μεσημέρι, Νησί, Πλατάνη, Προάστιο, Ριζάρι, Σάμαρι, Σωτήρα, και Φλαμουριά.

Στο γραφικό Άγιο Λαυρέντιο (Βόλου) με τα παλιά αρχοντικά και τα φιλόξενα καλντερίμια γίνεται η Γιορτή του Κερασιού κάθε Ιούνιο το τρίτο σαββατοκύριακο. Εδώ μπορείτε να πανηγυρίσετε τη νέα σοδιά μαζί με τους κατοίκους, να δοκιμάσετε τις ποικιλίες της περιοχής αλλά και να προμηθευτείτε γλυκά από κεράσι όπως μαρμελάδες, γλυκά του κουταλιού και ηδύποτα. Η ατμόσφαιρα είναι πάντα κεφάτη και φιλόξενη ενώ οι γευστικές εμπειρίες δεν συγκρίνονται με τίποτα.

Έτσι γίνεται οργανωμένα. Εμείς!

Άραγε ο Δήμος Τεγέας θα ήθελε να οργανώσει παρόμοιες εκδηλώσεις και να προσελκήσει τους Απανταχού Τεγεάτες ώστε να υπάρξει μια ανάπτυξη στη περιοχή μας!

Μιλάμε για ανάπτυξη της απασχόλησης, για επιστροφή στην επαρχία, για προώθηση στην απασχόληση, για νέες μορφές εργασίας κλπ.

Με ποιό τρόπο δεν λέει κανένας ότι θα επιτευχθούν.

Δήμαρχε και Δημοτικοί Σύμβουλοι όλων των παρατάξεων, τι κάνετε για την οικονομική, πολιτιστική, τεχνολογική αναβάθμιση του Δήμου μας;

Οικιακή κομποστοποίηση οργανικών απορριμάτων

Όλα αυτά τα υλικά φυτικής προελεύσεως που τα πετάμε σαν σκουπίδια και
γεμίζουμε με αυτά τις χωματερές, είναι η απαραίτητη τροφή για το χώμα. Αν τα
χρησιμοποιήσουμε σωστά, το εμπλουτίζουμε με οργανική ύλη.
Το πόσο εύφορο είναι ένα κομμάτι γης, εξαρτάται από το πόσο πλούσιο είναι
σε οργανική ύλη, δηλαδή σε Χούμο.
Στους κάδους οικιακής κομποστοποίησης (Ταχυανακυκλωτές), δημιουργούνται
οι ιδανικές συνθήκες για να γίνουν οι αερόβιες (δεν επιβαρύνεται η ατμόσφαιρα
με ρύπους) ζυμώσεις που θα μετατρέψουν όλα αυτά τα υλικά σε "Χούμο", μαύρο
χώμα, πλούσιο σε απαραίτητα συστατικά, τόσο γεμάτο ζωή όσο το χώμα του
δάσους.
Ταυτόχρονα, βοηθάμε πολύ το περιβάλλον και την οικολογία, γιατί γλιτώνουμε
τις χωματερές από το ένα τρίτο του όγκου και το μισό του βάρους των
σκουπιδιών που βγάζει στο δρόμο ένα νοικοκυριό, και αποφεύγουμε έτσι την
αναερόβια (επιβαρύνεται η ατμόσφαιρα με ρύπους) ζύμωση των οργανικών
απορριμμάτων που γίνεται στις χωματερές.
Ο άψογος σχεδιασμός των κάδων εξασφαλίζει ότι σε δύο με τρεις μήνες θα
έχετε το πολύτιμο λίπασμά σας, χωρίς μυρωδιές και προβλήματα. Ακόμη εξοικονομείτε χρήματα, βοηθάτε στην προστασία του περιβάλλοντος και ζωντανεύετε το έδαφος.
ΚΑΔΟΙ ΤΑΧΕΙΑΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ ΟΡΓΑΝΙΚΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ
Οι κάδοι ταχείας ανακύκλωσης οργανικής ύλης, είναι οικολογικοί κάδοι
ανακύκλωσης όλων των οργανικών υπολειμμάτων και απορριμμάτων στη πηγή
παραγωγής τους (Οικιακή Κομποστοποίηση). Είναι δηλαδή το ιδανικό περιβάλλον
ώστε να γίνει η χουμοποίηση χωρίς καμία απολύτως οσμή και λειτουργούν ως
εξής:
Τα οργανικά απορρίμματα (κουρεμένο γρασίδι, φύλλα, κομμένα κλαδιά, χόρτα,
υπολείμματα λαχανικών και φρούτων, αποφάγια, χαρτί, πριονίδι, κόπρανα
φυτοφάγων ζώων, στάχτη και οποιοδήποτε άλλο οργανικό υπόλοιπο) τοποθετούνται
στους κάδους, όπου δημιουργούνται άριστες συνθήκες ώστε να ανακυκλώνονται
χωρίς καμία απολύτως μυρωδιά διότι οι ζυμώσεις μέσα στους κάδους είναι
αερόβιες και να μετατρέπονται σε σύντομο χρονικό διάστημα, σε οργανικό
λίπασμα (HUMUS).
Το λίπασμα αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί επί τόπου στον κήπο, τις γλάστρες
η σε χώρους πρασίνου, αλλά είναι και το ιδανικότερο για τις βιολογικές
καλλιέργειες λίπασμα, οι οποίες τελευταία έχουν αρχίσει να αναπτύσσονται σε μεγάλη έκταση καθώς η ζήτηση τέτοιων προϊόντων αυξάνεται διεθνώς έντονα και
συνεχώς.
Πλεονεκτήματα των ταχυανακυκλωτών σε γενικευμένη χρήση τους:


1. Συμβάλλουν σε μια καλύτερη ποιότητα ζωής.
2. Η υλοποίηση της οδηγίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης 1999/31 της 26ης
Απριλίου 1999, περί υγειονομικής ταφής των αποβλήτων, έχει σαν προϋπόθεση
την χρήση κάδων ανακύκλωσης οργανικών απορριμμάτων.
3. Διευκολύνεται η λειτουργία των δημόσιων χώρων επεξεργασίας
απορριμμάτων, όπου υπάρχουν τέτοιοι, μειώνεται η έκταση και το κόστος
κατασκευής τους, γίνεται οικονομικότερη η λειτουργία τους, υγειονομικά
ασφαλής και άοσμη, οι δε εργαζόμενοι σε αυτούς έχουν ένα πολύ πιο ευχάριστο
περιβάλλον εργασίας.
Τέλος, σημαντικότατο είναι το γεγονός ότι οι κάτοικοι της περιοχής
εγκατάστασης τέτοιων χώρων γίνονται λιγότερο αντιδραστικοί.
4. Μειώνεται στο μισό το μεταφερόμενο σε καθημερινή βάση φορτίο
απορριμμάτων και έτσι και ο αριθμός των δρομολογίων των απορριμματοφόρων
από και προς τις χωματερές (για την Αττική μόνο είναι 6.000 τόνοι ημερησίως),
συμβάλλοντας έτσι όχι μόνο στην εξοικονόμηση πόρων αλλά και στην
αποσυμφόρηση της κυκλοφορίας και εξ αυτού στην μείωση της εκπομπής
αντίστοιχων ρύπων στην ατμόσφαιρα.
5. Είναι ιδανικοί για μονοκατοικίες, μπαλκόνια διαμερισμάτων, πάρκα,
πλατείες, χώρους λειτουργίας λαϊκών αγορών, καθώς και όπου αλλού υπάρχουν
συχνά φύλλα και κουρεμένο γρασίδι, κομμένα κλαδιά, υπολείμματα
λαχανικών-φρούτων κλπ, τα οποία δεν χρειάζεται πλέον να αποκομίζονται, ο δε
κάδος είναι ταυτόχρονα και αποθήκη του παραγομένου λιπάσματος για επιτόπια
χρήση ή προς όφελος του χρήστη.
6. Συμπληρώνεται σε επίπεδο ολοκλήρωσης το ήδη υπάρχον σύστημα κάδων
ανακύκλωσης (γυαλί - χαρτί - αλουμίνιο).
Όπου έχει εφαρμοστεί ένα ολοκληρωμένο τέτοιο σύστημα ανακύκλωσης, έχει
μειωθεί σε τέτοιο βαθμό ο όγκος των οργανικών απορριμμάτων καθώς και ο
απαιτούμενος χρόνος εργασίας για την αποκομιδή των σκουπιδιών, αλλά και ο
χώρος υγειονομικής ταφής που θα δημιουργηθεί να έχει τελείως διαφορετική
μορφή και έκταση.
Το επιχείρημα "οι Έλληνες δεν θα ασχοληθούν να διαχωρίσουν τα σκουπίδια
τους" δεν ευσταθεί.
Αν ενημερωθούν και ευαισθητοποιηθούν σε θέματα ανακύκλωσης, αν εφαρμοστούν
και στην Ελλάδα οι σχετικές οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και αντίστοιχοι νόμοι άλλων Ευρωπαϊκών κρατών, (σύστημα χρέωσης των αποκομιδούμενων απορριμμάτων, πλην αυτών που βρίσκονται σωστά διαχωρισμένα στους κάδους ανακύκλωσης, υποχρέωση τοποθέτησης κάδων χουμοποίησης των οργανικών απορριμμάτων σε όλα τα σπίτια κ.α.) οι πολίτες θα είναι πρόθυμοι να ανταποκριθούν.
7. Αναπτύσσεται η οικολογική συνείδηση των πολιτών. Η τοποθέτηση τους δε
σε σχολεία έχει αποδείξει ότι προκαλεί το ενδιαφέρον των μαθητών,
ευαισθητοποιώντας και προετοιμάζοντάς τους στα θέματα της οικολογίας και της
ανακύκλωσης.

8. Οι Δήμοι και οι Κοινότητες που εφαρμόζουν το πρόγραμμα αυτό σε όλη τους
την έκταση, όταν τύχουν σε περίοδο αδυναμίας αποκομιδής των απορριμμάτων,
όσο μεγάλης διάρκειας και αν είναι αυτή, δεν κινδυνεύει η υγεία των κατοίκων
τους και δεν υπάρχουν δυσάρεστες οσμές από τις βλαβερές αναερόβιες ζυμώσεις
των οργανικών υπολειμμάτων.

9. Συμβάλλουν στην αντικατάσταση των χημικών λιπασμάτων με οργανικά,
εξασφαλίζοντας μια βασική προϋπόθεση για την ανάπτυξη της βιολογικής
γεωργίας, σύμφωνα και με τις επιταγές της ευρωπαϊκής ένωσης και την αδήριτη
ανάγκη της αναδιάρθρωσης των καλλιεργειών.
10. Το κόστος του "COMPOSTER" αποσβένεται σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα
από την μείωση του χρόνου απασχόλησης και την αξία του παραγόμενου οργανικού
λιπάσματος ΧΟΥΜΟΥΣ.
Επίσης πρέπει να τονιστεί ότι η λειτουργία τους είναι υγειονομικά ασφαλής και άοσμη.
Η χρήση των "Composter" έχει αποδειχθεί ότι είναι ένα ακόμη βήμα προς τον
πολιτισμό.
Πάνω από 2.000 Δήμοι στην Γερμανία χρησιμοποιούν τους κάδους ταχείας
ανακύκλωσης.*
Στην Ελλάδα τον χρησιμοποιούν ήδη Βιοκαλλιεργητές, πολλοί ιδιώτες, η εταιρεία SIEMENS, το Πολεμικό Ναυτικό, το Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας / ΣΕΚ Χανίων, το Ζάππειο Μέγαρο, ο Δήμος Αγ. Ιωάννου Ρέντη, ο Δήμος Λεωνιδίου, ο Δήμος Ηρακλείου Αττικής, ο Δήμος Ύδρας κ.α.Η Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης καθώς και τα Πανεπιστήμια Αιγαίου και Κρήτης, χρησιμοποιούν τους κάδους μας στα ερευνητικά προγράμματα τους, σε συνεργασία με μαθητές και καθηγητές σχολείων όπως η σχολή Αναβρύτων και άλλα σχολεία.Επίσης σε χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα από το Β' Κοινοτικό πλαίσιο στήριξης - ΔΡΑΣΗ ΙΙΙ - μέσω του Ε.Ι.Ν., με θέμα: "Διαχείριση αστικών απορριμμάτων", στο οποίο συμμετέχουν το 3ο ΣΕΚ Αθηνών, το ΕΠΛ Λεωνιδίου Αρκαδίας, και το ΣΕΚ Χανίων. Στόχος του προγράμματος είναι η εξεύρεση τρόπων για την ορθολογική διαχείριση των απορριμμάτων και η ευαισθητοποίηση των τοπικών κοινωνιών ώστε να αποδεχθούν μια νέα χρήση των απορριμμάτων αυτού του είδους. Στην προσπάθεια αυτή συμμετέχουν επίσης, οι Δήμοι Λεωνιδίου Αρκαδίας και Ηλιούπολης, η Ελληνική Ένωση Αλουμινίου και ομάδα καθηγητών της Πολυτεχνικής Σχολής τουΠανεπιστημίου Κρήτης. Στο πρόγραμμα αυτό χρησιμοποιούνται οι κάδοι της εταιρείας μας.
πηγή: Γιώργος Παππάς
Τηλ: 2106716227

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΟΥΣ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΕΟΡΤΑΖΟΥΣΕΣ

Η ΜΑΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΔΗΛΑΤΑ

Η Μαρία του Ποδηλατά δεν είναι πια μαζί μας. Μας άφησε σε αυτή τη ζωή και η ίδια πάει να συναντήσει τους προγόνους της και τον Θεό μας.
Καλό σου ταξίδι Μαρία.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Comments - Graphics - Layouts - Photobucket

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΜΑΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

http://www.youtube.com/watch?v=aIDUsnb7v3g

http://www.youtube.com/watch?v=3iHfAaYZZic

ΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΟΚΑΡΗΣ

Ο Άγγελος Γιόκαρης είναι από την Οικογένεια των <Ξενάκηδων>, γυός του Σπύρου και της Μαρίας Γιόκαρη , εγγονός του Ξενοφώντα και Αγγελικής Γιόκαρη.

Ιδιότητα
Καθηγητής Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου
Σπουδές
Πτυχίο από το Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών
Διδακτορικό (Doctorat d’état) από το Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου της Rouen
Βιογραφικό Σημείωμα
Γεννήθηκε το 1947
Βοηθός στο Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1982)
Καθηγητής Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου από το 1998
Στοιχεία Επικοινωνίας
Διεύθυνση Γραφείου:
Ακαδημίας 45, 4ος όροφος
Τηλέφωνο:
210 36 88 631
e-mail:
agiokar@law.uoa.gr
Άλλες ακαδημαϊκές και επαγγελματικές ενασχολήσεις
Δικηγόρος Αθηνών
Μέλος του Ειδικού Ανώτατου Δικαστηρίου του άρθρου 100 του Συντάγματος
Μέλος πολλών επιτροπών ειδικών του Συμβουλίου της Ευρώπης, της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Eurocontrol και του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού.
Ειδικός Επιστημονικός Συνεργάτης του Υπουργείου Εξωτερικών.
Νομικός Σύμβουλος της Κυπριακής Κυβέρνησης

Εκπαίδευση και Συνέδρια:
Πανεπιστήμια Paris, I, X, d’Aix-en-Provence, Université Libre de Bruxelles, McGill University (Montréal).
Μέλος της επιτροπής κρίσεως διδακτορικών διατριβών, Διδακτορικό Σχολείο, Παρίσι ΙΙ (école Doctorale – Paris II).
Μέλος της Société Française de Droit International

ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ Η ΠΑΡΕΑ

Αγαπητέ Ξενοφών,

Χαίρομαι πολύ , που επικοινωνούμε.
Πηγαίνω σχετικά συχνά στο χωρίο μας έχω και κάποια πλάνα video .
Είμαι από την οικογένεια του Γεωργίου και της Λέκο Γιόκαρη (παππούς και γιαγιά) οι γονείς μου είναι ο Αναστάσιος Γιόκαρης και η Αμαλία . Ο μπαμπάς δεν είναι πια στη ζωή.

Υπάρχουν κάποια βίντεο με δουλειά μου στο internet http://www.greekclips.com/view_video.php?viewkey=4606ff04165088772347
http://shootingpeople.org/watch/film.php?film_id=51110

Με εκτίμηση
Ελένη Γιόκαρη

Και εγώ αγαπητή Ελένη χαίρομαι που επικοινωνούμε. Μακάρι να ακολιυθήσουν και άλλοι.
Με χαρά αναρτώ τη δουλειά σου.

ΦΩΤΙΕΣ ΣΤΗ ΤΕΓΕΑ

Αξίζει να δείτε το πιο κάτω Video
http://www.youtube.com/watch?v=-Dg86-kL6dc&feature=related

Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ

...μια φορά και έναν καιρό σε αυτό το χωριό ζούσαν πολλές ψυχές. Τώρα ... σιωπή. Επισκεφτείτε το χωριό σας και ανάψτε ένα κεράκι στη μνήμη των προγόνων σας. Στο κάτω-κάτω της γραφής τους χρωστάμε που ήρθαμε σε αυτή τη ζωή.

Άκουσες Γιόκαρη;

ΤΟ RADAR

Ψάχνω να βρώ όλους όσους κατάγονται από τα Γιοκαρέϊκα.

Επικοινωνία

fongiokaris@gmail.com

ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ ΤΗΣ ΠΕΕΕΠΜΑΕΤΤ/ΥΕΘΑ

Κοπή πίτας της Πανελλήνιας Επαγγελματικής και Επιστημονικής Ένωσης Πτυχιούχων Μηχανικών Ανώτατης Εκπαίδευσης Τεχνολογικού Τομέα ΥΕΘΑ από τον Πρόεδρο του ΔΣ Φώντα Γιόκαρη του Δήμου.

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

Τα Γιοκαρέϊκα συμμετέχουν στη πρωτοβουλία της wwf για την ΩΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ.

Γιοκαρέϊκα δεν είναι μόνο στη γεωγραφική θέση του Ν. Αρκαδίας αλλά και οπουδήποτε στη γη κατοικούν με τις οικογένειές τους συμπατριώτες και συγγενείς με το επώνυμο ΓΙΟΚΑΡΗΣ

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

Σήμερα Σάββατο 7/2/2009 στον Ιερό Ναό του χωριού μας, Πέτρου και Παύλου, τελέστηκε θεία λειτουργία στη μνήμη των:

Βαρβάρα Ι. Γιόκαρη
Παναγιώτη ( Τάκη ) Ι. Γιόκαρη
Ιωάννη Γιόκαρη
Παναγιώτη Γιόκαρη
Σταμάτας Γιόκαρη

Παρευρέθηκε ο Μίμης Ι.Γιόκαρης

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΕΓΕΑΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ

Στο Ξενοδοχειο PARK στην Αθήνα στις 25 Ιανουαρίου 2009 έγινε επιτυχημένη εκδήλωση του Τεγεατικού Συνδέσμου (κοπή πίτας, βράβευση Τεγεάτη Επιστήμονα, Βράβευση νεοεισαχθέντων φοιτητών στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, Βράβευση πτυχιούχων από ΑΕΙ-ΤΕΙ).

Την εκδήλωση χαιρέτησαν ο Υφυπουργός Παιδείας Α. Λυκουρέντζος και οι Αρκάδες πολιτικοί κ.κ. Κωστόπουλος, Ρέππας, Τατούλης, ο Δήμαρχος Τεγέας κ. Βόσνος κ.ά.

Πάντα τέτοια.

ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ ΣΤΗ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ και αυτόες Τεγεάτης από το χωριουδάκι των Επιστημόνων τα Γιοκαρέϊκα ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθήνας, ο Νίκος Γιόκαρης του Δημητράκη και της Ελένης Γιόκαρη.

ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ

Η ΤΕΓΕΑ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Το Ενιαίο Λύκειο Τεγέας, στα πλαίσια του Έργου «Σχολικά Προγράμματα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης», ανέλαβε την υλοποίηση του Προγράμματος «Τα Ιστορικά Γεγονότα και αλληλεπίδραση με το Περιβάλλον της Τεγέας».
Κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου του διδακτικού έτους 2004-2005 λάβαμε την προκήρυξη των Προγραμμάτων αυτών, από τον φορέα υλοποίησης τους το Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Στην προκήρυξη αυτή διαβάσαμε την ενότητα «Ιστορία και Περιβάλλον». Με δεδομένο ότι η γεωγραφική διαμόρφωση της Τεγέας επηρέασε τις σχέσεις των κατοίκων της από τα Αρχαία χρόνια με τις γειτονικές Αρκαδικές περιοχές, αποφασίσαμε να καταθέσουμε το προαναφερόμενο πρόγραμμα. Η αλληλεξάρτηση της Ιστορίας της Τεγέας με το Γεωγραφικό χώρο και των ανθρώπινων συμπεριφορών έπαιξε σημαντικό ρόλο τόσο σε περιόδους ειρήνης όσο και σε περιόδους πολεμικών συγκρούσεων στη περιοχή μας.
Βασικός μας στόχος ήταν η αναζήτηση, από τους μαθητές μας, ιστορικών πληροφοριών σε βιβλιογραφικές πηγές και η ενασχόλησή τους με την τοπική ιστορία και το ρόλο που έπαιξε το περιβάλλον της Τεγέας στις ιστορικές εξελίξεις.
Εκτός αυτού του βασικού μας στόχου μας ενδιέφερε να εξυπηρετήσουμε και άλλους επίσης σημαντικούς στόχους, όπως το να βιώσουν την ικανοποίηση της συνεργασίας και να αισθανθούν τη χαρά της δημιουργίας.
Το έργο ανέλαβαν να υλοποιήσουν οι εκπαιδευτικοί του σχολείου μας Χριστοπούλου Αικατερίνη και συντονίστρια του Προγράμματος και η φιλόλογος Κουππάρη Γεωργία.
Στο έργο συμμετείχαν 52 μαθητές οι οποίοι χωρίστηκαν σε υποομάδες με συγκεκριμένες αρμοδιότητες. Άλλοι ανέλαβαν να ανατρέξουν σε βιβλιοθήκες ιδιωτικές και δημόσιες και να αναζητήσουν τη σχετική βιβλιογραφία. Άλλοι αποδελτίωναν το υλικό, άλλοι το συνέδεαν λογικά, άλλοι πληκτρολογούσαν το υλικό. Έτσι φτάσαμε στο τέλος της σχολικής χρονιά να είμαστε σε θέση να παρουσιάσουμε στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον τη δουλειά των μαθητών μας.
Οι δυσκολίες ήταν πολλές, ειδικά στην εξεύρεση αξιόπιστης ιστορικής βιβλιογραφίας.
Επισκεφτήκαμε τον Αρχαιολογικό χώρο Αλέας, το Μυστρά και πραγματοποιήσαμε περιπάτους στο Άστρος και τη Σκιρίτιδα.
Το έργο αποτελείται από πέντε ενότητες οι οποίες αναφέρονται στη σχέση του Περιβάλλοντος της Τεγέας με την Ιστορία του τόπου κατά την Περίοδο της Αρχαίας Ελλάδας, της Βυζαντινής Εποχής, της Τουρκοκρατίας, της Εποχής του 40-50 και της σημερινής εποχής.



ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ιστορική Αναδρομή

Αρκαδία, η χώρα των θεών και των μύθων, χώρα των Πελασγών, μητροπολιτική γη των πρώτων αποίκων της Μεσογείου, πατρίδα-αντίστασης στην κάθοδο των Δωριέων τον 11ο αιώνα π.Χ. Γενέτειρα του Δία, της Ήρας και του Ερμή, θεϊκά τοπία το Λύκαιον όρος, ο Λούσιος ποτα­μός. Πατρίδα του δύσμορφου θεού Πάνα, που πρόσφερε α­πλόχερα τον έρωτα και την ευθυμία και που περιφερόταν στα όρη, τις σπηλιές και τα φαράγγια της αρκαδικής γης.
Ο Πελασγός, ήταν ο πρώτος μυθικός βασιλιάς, που επικεφα­λής μεταναστών εγκαταστάθηκε στην αρκαδική γη. Ο γιος του Λυκάονας εισήγαγε τη λατρεία του Δία στον ελλαδικό χώρο και ίδρυ­σε τους αθλητικούς αγώνες προ τιμή του θεού στο όρος Λύκαιο. Η κόρη του Καλλιστώ, την οποία ερωτεύθηκε ο Δίας και ο οποί­ος, για να τη σώσει από τη ζηλοφθονία της Ήρας, τη μεταμόρφω­σε σε αστερισμό, τη Μεγάλη Άρκτο. Οι πολυάριθμοι γιοι του Λυκάονα ήταν οι ιδρυτές των σπουδαίων πόλεων της Αρκαδίας. Αλλά και ο Αρκάς, ο καρπός του έρωτα του Δία και της Καλλιστώς, σύ­ζυγος της νύμφης Ερατούς ήταν γόνος κι αυτός μυθικών προσώ­πων που χάρισαν το όνομα τους σε αρχαίες πόλεις της περιοχής. Γη που αντιστάθηκε στην εισβολή των Δωριέων από το Βορ­ρά στην Πελοπόννησο. Με μάχες και με πολιτικούς ελιγμούς κατόρθωσαν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους απέναντι στους Ηρακλείδες, που κατέκλυσαν και κυρίευσαν τις υπόλοι­πες περιοχές της Πελοποννήσου. Η γεωφυσική διαμόρφωση των εδαφών της Αρκαδίας μάλλον εμπόδισε με καταλυτικό τρό­πο την κατακτητική βουλιμία των Δωριέων. Ήταν η παραδο­σιακή έχθρα προς τους Λακεδαιμονίους λοιπόν, που έφερε τους Αρκάδες αλληλέγγυους προς τους Μεσσήνιους στους δύο Μεσσηνιακούς πολέμους. Στα τέλη του 8ου αιώνα ο Αιχμίδας, βασιλιάς της Τραπεζούντας, οδήγησε τους Αρκάδες μαχητές εναντίον της Σπάρτης. Στο Β' Μεσσηνιακό πόλεμο το 668 π.Χ. ήταν ο Αριστοκράτης Β', βασιλιάς του Ορχομενού, που μπήκε ε­πικεφαλής στον αγώνα κατά των Λακεδαιμονίων. Επειδή, μά­λιστα, θεωρήθηκε ότι ο Αριστοκράτης με τους χειρισμούς του στο πεδίο της μάχης διευκόλυνε τη νίκη των Λακεδαιμονίων, οι συμπατριώτες του τον φόνευσαν με λιθοβολισμό.
Στην ιστορική περίοδο που προηγήθηκε του Πελοποννησια­κού πολέμου, οι πόλεις της Αρκαδίας φέρονται συνδεδεμένες σε Ομοσπονδία, το λεγόμενο Αρκαδικόν Κοινόν. Επρόκειτο για ελεύθερη ένωση ανεξάρτητων οικισμών που στηριζόταν σε ένα σύστημα αντιπροσώπευσης των συμβαλλομένων. Η συγκρότη­ση του Κοινού των Αρκάδων πρέπει να αποδοθεί στην αγωνιώ­δη επιθυμία τους να μείνουν εκτός της σπαρτιατικής ηγεμονίας. Οι Σπαρτιάτες, Δωριείς στην καταγωγή, αδυνατώντας να απο­δεχθούν την ανεξαρτησία των γειτόνων τους Αρκάδων, επιχεί­ρησαν, πολλές φορές, να τους υποτάξουν. Μόλις το 550 π.Χ. νίκησαν τους Τεγεάτες, κι έτσι έγιναν για πρώτη φορά κύριοι της εύφορης πεδιάδας της Τεγέας. Μέσα σε πενήντα χρόνια οι Λακεδαιμόνιοι δημιούργησαν την Πελοποννησιακή συμμαχία, αναγκάζοντας το μεγαλύτερο τμήμα της Πελοποννήσου και φυ­σικά τους Τεγεάτες να συμμαχήσουν υπό την ηγεμονία τους. Ωστόσο, δεν μπόρεσαν να κυριαρχήσουν στον υπόλοιπο ορει­νό όγκο της Αρκαδίας. Αγρότες και ποιμένες κατά κύριο λόγο και σχεδόν αποκομμένοι από τη θάλασσα, οι Αρκάδες ζούσαν σε μικρά χωριά της ενδοχώρας. Η προσπάθεια τους για τη συ­γκρότηση κοινοτήτων είχε τους περιορισμούς που επέβαλαν τα φυσικά όρια ανάμεσα στους οικισμούς. Έτσι προέκυψαν ιστο­ρικά τα εννέα χωριά Ηραιέων, εννέα Τεγεατών, πέντε Μαντιναίων, δέκα Μαιναλίων, τέσσερα Κυνουρίων. Η κοινότητα των χωριών πήρε το όνομα συνοικισμός και προσδιόριζε τον εθνι­κό χαρακτηρισμό των κατοίκων της ομάδας. Έτσι στους Ολυ­μπιακούς αγώνες οι συμμετέχοντες αναφέρονται ως Ηραιείς, Μαινάλιοι, κ.ο.κ.
Συγχρόνως αυτοί οι πρωτόλειας μορφής συνοικισμοί επιδίω­καν σταθερά συμμαχίες με τις στρατιωτικά ανώτερες πόλεις-κράτη της κλασικής αρχαιότητας, προκειμένου να εξασφαλίζουν την ανεξαρτησία τους κυρίως από τη σπαρτιατική ηγεμονία. Αυτό τους οδηγούσε κατ' ανάγκη στην αλλαγή συμμαχιών, ανάλογα με τον κίνδυνο κατάλυσης της αυτονομίας τους, ή με τη δύναμη των αντιπάλων. Άλλοτε, λοιπόν, στο πλευρό των Λακεδαιμονίων και άλλοτε αντίπαλοι τους, οι αρκαδικές κώμες ελίχθηκαν ανά­μεσα στους διαμορφούμενους συνασπισμούς της εποχής. Και εν­νοείται ότι κάθε ομάδα χωριών ακολουθούσε τη δική της πολιτι­κή με στόχο την απόκρουση της εχθρικής επιβουλής.
Με την πάροδο του χρόνου ξεχώρισαν οι περισσότερο ισχυ­ροί συνοικισμοί. Η Λυκόσουρα και ο Ορχομενός κράτησαν τα σκήπτρα στην πρώιμη περίοδο. Η Λυκόσουρα θεωρείται μια από παλαιότερες πόλεις στον κόσμο. Οι κάτοικοι της θυ­σίαζαν και αφιέρωναν στη θεά Δέσποινα, αρκαδική θεότητα, η λατρεία της οποίας προηγήθηκε από εκείνη των θεών της κλασικής αρχαιότητας. Οι προσκυνητές προέβαιναν σε νυχτε­ρινά μυστήρια υπό την καθοδήγηση ενός ιεροφάντη. Ακόμη, υπήρχαν διατυπωμένοι οι κανόνες που όφειλαν να τηρήσουν οι λατρευτές μετά την είσοδο τους στο ναό. Τα ερείπια (να­ός, βωμοί, στοά και κρηναίο οικοδόμημα) που μέχρι σήμερα έχουν εντοπιστεί στην περιοχή, αναφέρονται σε μεταγενέστερες περιόδους και συγκεκριμένα στον 3ο αιώνα π.Χ., αφού δεν έχει γίνει δυνατό να έρθουν στην επιφάνεια ευρεία δείγ­ματα του πολιτισμού των αρχικών οικιστών της πόλης. Η Λυκόσουρα απολάμβανε το σεβασμό των άλλων αρκαδικών πό­λεων εξαιτίας της ιστορικότητας της. Χαρακτηριστικά στο Αρκαδικό Κοινό που συστήθηκε στη Μεγαλόπολη, η Λυκόσουρα διατήρησε την πλήρη ανεξαρτησία της, γεγονός που αποδέχτηκαν οι εκπρόσωποι των άλλων πόλεων.
Στη φάση της κλασικής αρχαιότητας ήταν η Τεγέα και η Μα­ντινεία που ανέλαβαν την πρωτοκαθεδρία ανάμεσα στις αρκα­δικές πόλεις με έντονη την αντιπαλότητα μεταξύ τους. Η Μα­ντινεία στην αντίθετη κατεύθυνση της Τεγέας, αποτέλεσε τη σο­βαρή ανταγωνίστρια της τελευταίας και διεκδικήτρια της εκτε­ταμένης πεδιάδας της ανατολικής Αρκαδίας. Ο οξύς ανταγωνι­σμός της Μαντινείας προς τους Τεγεάτες και αντιστρόφως, πρέ­πει να αποδοθεί κατά το μάλλον στο διαρκή αγώνα για τη δια­σφάλιση των διατροφικών αναγκών των κατοίκων τους.
Σε μια εποχή που η παραγωγικότητα του εδάφους ήταν ανελα­στική, αμετάβλητη δηλαδή, στο βραχύ διάστημα, οποιαδήποτε αύ­ξηση του πληθυσμού απαιτούσε την επέκταση των ελεγχομένων γαιών σε βάρος του γείτονα. Ήταν αυτή η πραγματικότητα των διατροφικών πόρων που οδήγησαν την Τεγέα και τη Μαντινεία σε χωριστά στρατόπεδα επί σειρά δεκαετιών. Η Μαντινεία επιλέ­γοντας το δημοκρατικό πολίτευμα στρεφόταν αναπόδραστα στο πλευρό των Αθηναίων και των συμμάχων τους στην Πελοπόννη­σο. Οι Τεγεάτες αναπτύσσοντας το ολιγαρχικό, αριστοκρατικό πολίτευμα, βρίσκονταν στον αστερισμό των Λακεδαιμονίων.
Η Τεγέα έφερε το βάρος της αναμέτρησης με τη Σπάρτη ήδη από τον 6ο αιώνα. Επίκεντρο του οικισμού ο ναός που πρωτοκατασκευάστηκε τον 8ο αιώνα. Οι αρχικές μαρτυρίες από επιγραφές αποδίδουν στο ναό τη λατρεία της θεάς Αλέ­ας, προσωνύμιο που αργότερα δόθηκε στην Αθηνά και έκτο­τε ο ναός αφιερώθηκε στην Αλέα Αθηνά.
Τα σημερινά λείψανα προέρχονται από την ανοικοδόμηση του ναού τον 4ο αιώνα εξαιτίας της πυρκαγιάς που ξέσπασε το 395, έργο του Παριανού γλύπτη και αρχιτέκτονα Σκόπα, δημιουργού σημαντικών έργων στον ελλαδικό και το μικρα­σιατικό χώρο. Η έναρξη της κατασκευής του περίλαμπρου να­ού της Αλέας Αθηνάς τοποθετείται το 370, αλλά πρέπει να ολοκληρώθηκε με αρκετή χρονική καθυστέρηση. Ο Σκόπας αναπαράστησε στα αετώματα μυθικές σκηνές από τους Τεγεάτες ήρωες των προϊστορικών χρόνων. Ο Τήλεφος, τα παι­διά του Κηφέα, η Αταλάντη συμμετείχαν στις διακοσμητικές παραστάσεις που φιλοτέχνησε ο αρχιτέκτονας και γλύπτης.
Οι συνεχείς πόλεμοι ήταν επόμενο να πλήξουν το κύρος της Τεγέας. Μόνο μεμονωμένες ενέργειες στο μέλλον θα συνέβαλαν στην ενίσχυση της δόξας της. Όταν για παρά­δειγμα ο Αντίοχος Δ' ο Επιφανής έχτισε το μαρμάρινο θέ­ατρο στην Τεγέα μετά το 174 π.Χ, η ενέργεια του ανα­τροφοδότησε την αίγλη της αρκαδικής πόλης σε μια περίο­δο γενικής παρακμής.
Η Μαντινεία βρισκόταν πάνω στο σταυροδρόμι των οδών ε­πικοινωνίας του πελοποννησιακού χώρου. Κι αυτό τη μετέβα­λε σε ελκυστικό πεδίο αντιτιθέμενων στρατών, σε συχνό θέρε­τρο πολέμου. Πολυάριθμα πολεμικά περιστατικά σημειώθηκαν στο έδαφος της. Διότι εξαιτίας της θέσης της η Μαντινεία δεν ήταν δυνατό να κρατηθεί ουδέτερη ανάμεσα στις αλληλοσπαρασσόμενες δυνάμεις του αρχαιοελληνικού κόσμου. Ούτε άλ­λωστε η πολιτική και στρατιωτική της δύναμη έφτασε ποτέ σε τέτοια επίπεδα, που να απομακρύνει τους επίδοξους εισβολείς στο έδαφος της. Αντίθετα όφειλε να συμμετέχει και να ελίσσε­ται, προκειμένου να διατηρεί την αυτονομία της.
Σημαντικό προνόμιο της Μαντινείας ήταν ο οχυρωματικός περίβολος μήκους 4 χιλιομέτρων, που περιέβαλε συνολική έ­κταση 1,24 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Τον περίβολο προστά­τευε ο ποταμός Όφις. Εντός των τειχών το θέατρο, η αγορά, η στοά και η εξέδρα, οικοδομήματα στη μέση περίπου του εσω­τερικού του περιβόλου. Βορειότερα και έξω από τα τείχη, ο Παυσανίας μαρτυρεί τα ερείπια του αρχικού οικισμού, αυτού που προϋπήρχε δηλαδή της ένωσης των πέντε χωριών, που α­ποτέλεσαν το συνοικισμό των Μαντινείων.
Οι Αρκάδες έλαβαν μέρος στους περσικούς πολέμους. Μαντινείς, Τεγεάτες, Ορχομένιοι και άλλοι από άλλα μέρη της πε­ριοχής βρέθηκαν στις Θερμοπύλες κατά την προέλαση του Ξέρ­ξη. Κατά μία έννοια η παρουσία τους στο πλευρό των συνασπι­σμένων Ελλήνων εναντίον των Ασιατών εισβολέων, υπογράμ­μιζε τη θέληση τους για ένα μονιμότερο συνασπισμό, σε πολι­τικό και στρατιωτικό επίπεδο. Τούτο θα φανεί γρήγορα με την οργάνωση του Αρκαδικού Κοινού.
Το 473 εκδηλώθηκε η σημαντικότερη έως τότε προσπάθεια συγκρότησης μιας συνομοσπονδίας των αρκαδικών πόλεων. Κόπηκαν κοινά νομίσματα που είχαν στη μια όψη τους εικόνα του Λυκαίου Δία και στην άλλη τη θεά-μητέρα των Αρκάδων, τη Δέσποινα της Λυκόσουρας με την επιγραφή ΑΡΚΑΔΙΚΟΝ, που παραπέμπει στο Κοινό των Αρκάδων. Η συνομοσπονδία στην οποία πρωτοστατούσαν οι Τεγεότες, καταλύθηκε ουσιαστικά μετά την ήττα τους από τους Σπαρτιάτες, με τους οποίους οδη­γήθηκαν σε αναγκαστική συμμαχία, εγκαταλείποντας τη συνο­μοσπονδία. Από την πλευρά της η Μαντινεία πρόσφερε την ασφάλεια της ακρόπολης της στους κατοίκους τεσσάρων γειτο­νικών χωριών, και με αυτό τον τρόπο τα συμπεριέλαβε στο συ­νοικισμό της Μαντινείας. Ο συνοικισμός, του οποίου οι απαρ­χές τοποθετούνται ανάμεσα στα έτη 464 και 459, διασώθηκε το 418, όταν οι Σπαρτιάτες που κατέβαλαν τους Μαντινείς εκείνο το χρόνο, παραχώρησαν ανακωχή 30 ετών στη Μαντινεία.
Τον 4ο αιώνα οι Ηραιείς συμφώνησαν με τους Ηλείους ανα­κωχή για διάστημα 100 ετών. Κατά καιρούς αρκαδικές πόλεις συμμάχησαν με τους Αργείους, με τους Ηλείους, με τους Αθη­ναίους και με τους Θηβαίους, όταν η Σπάρτη πραγματοποίησε πολεμικές επιχειρήσεις με τις συγκεκριμένες πόλεις. Στη διάρ­κεια του Πελοποννησιακού πολέμου οι Μαντινείς μετά το 420 πολέμησαν στο πλευρό της Αθηναϊκής συμμαχίας. Προσχώρη­σαν όμως στο στρατόπεδο των Σπαρτιατών νικητών της μάχης της Μαντινείας (385). Οι όροι του Αγησίπολη, του αρχηγού των Σπαρτιατών, περιλάμβαναν μεταξύ των άλλων και το διαμελισμό του συνοικισμού των Μαντινείων.
Υπό την ηγεσία των Θηβαίων οι Μαντινείς πολέμησαν πάλι τους Σπαρτιάτες στη νίκη των Βοιωτών στα Λεύκτρα (371). Η συμμετοχή τους στον πόλεμο και η υπερίσχυση των Θηβαίων στην αναμέτρηση τους με τους Σπαρτιάτες, επέτρεψε στους Αρκάδες να ανασυστήσουν το συνοικισμό της Μαντινείας και το Αρκαδικό Κοινό.





















Τα παιδιά του Τεγεάτη
Ο Πελασγός, πρώτος βασιλιάς της Αρκαδίας, με την Μελίβοια, κό­ρη του Ωκεανού, γέννησε τον Λυκάονα, που έχτισε την πόλη Λυκό-σουρα πάνω στο Λύκαιο όρος. Ένα από τα παιδιά του Λυκάονα, ο Τε-γεάτης, ιδρυτής της Τεγεας, είχε αποκτήσει με την Μαιρά - κόρη τον Ατλαντα, - πέντε γιους: Τον Σκέφρο, τον Λειμώνα, τον Κυδωνα, τον Κατρέα και τον Γόρτυνα. Οι τρεις τελευταίοι «μετοικήσαι σφας εκου­σίως ες Κρήτην» ίδρυσαν τρεις πόλεις:
Κυδωνίαν, Κάτρη και Γόρτυνα. Κατά τον περιηγητή Παυσανία: «Λέγουσι δε και όσοι Τεγεάτου των παίδων ελείποντο, μετοικήσαι σφας εκουσίως ες Κρήτην, Κυδωνα και Αρχήδιον και Γόρτυνα" και από τούτων φασίν ονομασΰήναι τας πόλεις Κυδωνίαν και Γόρτννα και Κατρέα. Κρήτης δε ουχ ομολογούντες των Τεγεατών λόγω Κυδω­να μεν Ακακαλλίδος ΰυγατρός Μίνως και Ερμού, Κατρέα δε φασίν εί­ναι Μίνω, τον δε Γόρτυνα Ραδαμάνθυος»· (Παυσ. Η 58,4) (Δηλαδή λέ­νε ακόμη ότι τα υπόλοιπα παιδιά του Τεγεάτου, ο Κΰδων, ο Αρχήδιος και ο Γόρτυς, μετοίκησαν με τη θέληση τους και εγκαταστάθηκε στην
Κρήτη, όπου έδωσαν τα ονόματα τους στις πόλεις Κυδωνιά, Γόρτυνα και Κατρέα. Οι Κρητικοί όμως δεν συμφωνούν με την παράδοση των Τεγεατών λέγοντες ότι ο Κύδων είναι γιος της θυγατέρας του Μίνωα Ακακαλλίδος και του Ερμού, ο Κατρεύς είναι γιος του Μίνωα και ο Γόρτυς γιος του Ραδαμάνθυος. Μετάφρ. Ι. Βίγλα, Παυσανίου Αρκαδικά).
Η Αρκαδική μυθολογία εκφράζει κάποιες ιστορικές αλήθειες, τον εποικισμό των Αχαιών στην Κρήτη. Τότε μαζί με τους άλλους Αχαιούς συμμετείχαν και οι Αρκάδες, καθότι οι Αρκάδες είχαν μεταναστευτι­κές τάσεις και ίδρυσαν πανταχού του τότε γνωστού κόσμου επιφανείς αποικίας. Μάλιστα στην Κρήτη ίδρυσαν εκτός την Γόρτυνα, την Κυδωνίαν και την Κατρέα (στα Σφακιά), την Τεγέα και την Αρκαδία (Αρκάδες) στην περιοχή του Μονοφατσίου (στο σημερινό Αφρατί).
Ποτέ η παράδοση και ο θρύλος δεν γεννούνται σαν δεν έχουν βά­ση την αλήθεια, κάποια αλήθεια. Στο θρύλο και στην παράδοση βρί­σκεται το έμβρυο της ιστορίας.
Αγώνας Τεγεατών κατά των Σπαρτιατών
Πολυχρόνιοι αγώνες των Τεγεατών κατά των Σπαρτιατών (628-550π.χ)
ΟΙ ΤΕΓΕΑΤΕΣ ΝΙΚΟΥΝ ΕΠΑΝΕΙΛΗΜΜΕΝΩΣ ΤΟΥΣ ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ.
Η Τεγέα είναι μια περιοχή της Αρκαδίας με μεγάλη ιστορία.
Γυρνώντας τη ματιά μας στ' αρχαία χρόνια (7ος και 6ος π.χ. αιώνας), θα δούμε τους Τεγεάτες να πολεμούν για πολλά χρόνια με τους Σπαρτιάτες.
Οι Σπαρτιάτες ήσαν οργισμένοι εναντίον των Αρκάδων γιατί βοήθησαν τους Μεσσηνίους. Ιδιαίτερα όμως ήσαν οργισμένοι κατά των Τεγεατών γιατί τους θεωρούσαν εμπόδιο για τους κατακτητι­κούς τους σκοπούς και επικίνδυνους για την αυξάνουσα δυναμή τους. Γι' αυτό αλλά και για να εξασφαλίσουν τις κατακτήσεις τους επετέθηκαν εναντίον των Τεγεατών.
Οι Τεγεάτες έχοντας την ηγεμονία των άλλων Αρκάδων νικούσαν συνεχώς τους Σπαρτιάτες όπως αναφέρει ο Παυσανίας. Προξέ­νησαν μεγάλες καταστροφές στους Σπατιάτες και αιχμαλώτισαν πολ­λούς. Η βία δεν νίκησε τους Τεγεάτες. Η Τεγέα ήταν πάντοτε το ακλόνητο προπύργιο της ελεύθερης ορεινής χώρας των Αρκάδων.
ΧΡΗΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΕΓΈΑΣ
Παρ' όλες τις ήττες τους οι Σπαρτιάτες εξακολουθούν τους αγώνες και τις θυσίες τους κατά των Τεγεατών, γιατί θεωρούσαν ζήτημα τιμής την κατάκτηση της Τεγέας. ‘Ολον τον 7ο αιώνα και το πρώτο μισό του 6ου η Τεγέα ήταν από τις επιφανέστερες πόλεις της Πελοποννήσου και αποτελούσε το αντίπαλο δέος της στρατιωτι­κής δυνάμεως της Σπάρτης,, Ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο για την εγκαθίδρυση της Σπαρτιατικής ηγεμονίας και κυριαρχίας στην Πελοπόννησο.
Ο Ηρόδοτος μας λέει ότι οι Σπαρτιάτες ζήτησαν χρησμό από το Μαντείο των Δελφών για να μάθουν πώς θα μπορούσαν να γίνουν επικρατέστεροι των Τεγεατών. Η Πυθία είπε σε αυτούς ότι θα νικήσουν τους Τεγεάτες, όταν μπορέσουν να μεταφέρουν κρυφά στη Σπάρτη τα οστά του Ορέστη του γιου του Αγαμέμνονα από την Τεγέατικη γη όπου είχαν ταφεί. Έκαναν πολλές έρευνες αλλά απέβησαν άκαρπες και ρώτησαν πάλι την Πυθία που βρίσκονται τα οστά του Ορέστη. Από τα λόγια της συμβολικά φαινόταν ο τόπος του τάφου και όπως αποδείχθηκε λίγο αργότερα ο τάφος βρισκόταν στην Τεγέα και μάλιστα στην αυλή ενός σιδηρουργού, που τυχαία τον είχε βρει σκάβοντας ν' ανοίξει πηγάδι. Την ανακάλυψη αυτή την έκαμε ο Σπαρτιάτης Λίχους που επισκέφθηκε σε καιρό ανακωχής την Τεγέα και πήγε στο εργαστήριο του Τεγεάτη σιδηρουργού, συζήτησε μαζί του και είδε τον τάφο. Πήγε στη Σπάρτη και είπε όσα είδε και άκουσε αλλά αυτοί δεν τον πίστεψαν και τον εξόρισαν. Ο Λίχας όμως ήλθε στην Τεγέα νοίκιασε την αυλή του Τεγεάτη και αφού έσκαψε τον τάφο, μάζεψε τα οστά του Ορέστη και τα μετέφερε στην Σπάρτη.
ΟΙ ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΣΤΕΡΟΙ ΤΩΝ ΤΕΓΕΑΤΩΝ
Η μεταφορά των οστών του Ορέστη άλλαξε το αποτέλεσμα του πολέμου υπέρ της Σπάρτης, γιατί από τότε και υστέρα οι Σπαρτιάτες νικούσαν τους Τεγεάτες. Ο μακροχρόνιος και καταστρεπτικός πόλεμος είχε κουράσει και τα δύο μέρη, Σπαρτιάτες και Τεγεάτες. Όμως παρά τις νίκες τους οι Σπαρτιάτες δεν μπόρεσαν να γίνουν κύριοι της Τεγέας και αναγκάστηκαν από τα πράγματα να εγκαταλεί­ψουν αυτό το σκοπό.
Ο μεγάλος ηρωισμός των Τεγεατών διέσωσε όχι μόνο την ελευθε­ρία της Τεγέας και την ανεξαρτησία της αλλά και της υπόλοιπης Αρκαδίας.
Η Σπάρτη αναγκάστηκε ν' ακολουθήσει το δρόμο των συνθηκών. Οι Τεγεάτες χωρίς ταπείνωση της στρατιωτικής τους τιμής προσχώρησαν στην πολιτεία της Σπάρτης υποσχεθέντες ν’ ακολουθούν τους Σπαρτιάτες στον πόλεμο και να βγάλουν από τη χώρα τους Μεσσηνίους. Οι Σπαρτιάτες σεβόμενοι την ανδρεία των Τεγεατών τους έκαναν πολλές περιποιήσεις γιατί ήθελαν να τους έχουν φίλους, επειδή η Τεγέα βρισκόταν σε θέση κατάλληλη για τους πολεμικούς τους σκοπούς.
'Έτσι όταν στα τέλη του 6ου αι. π.χ. οι Σπαρτιάτες ήταν ηγεμόνες του μεγαλυτέρου μέρους της Πελοποννήσου, η Τεγέα κατείχε στη συμμαχία των Σπαρτιατών «έντιμον τάξιν».
Έμειναν σ' αυτή δύο σχεδόν αιώνες μέχρι τη μάχη στα Λεύκτρα το 371 π.χ.

Τα νερά του Γαρεάτη ποταμού αιτία διχόνοιας με τους Μαντινείς
Στη φάση της κλασσικής αρχαιότητας η Τεγέα και η Μαντινεία ήταν οι Αρκαδικές πόλεις με έντονη αντιπαλότητα μεταξύ τους. Η Μαντινεία στην αντίθετη κατεύθυνση της Τεγέας αποτέλεσε τη σοβαρή ανταγωνίστρια της τελευταίας και διεκδικήτρια της εκτεταμένης πεδιάδας της ανατολικής Αρκαδίας. Αυτός ο ανταγωνισμός πρέπει να αποδοθεί στον διαρκή αγώνα για διασφάλιση των διατροφικών αναγκών των κατοίκων της περιοχής. Ήταν αγώνας επιβίωσης.
Σε μια εποχή που η παραγωγικότητα του εδάφους ήταν αμετάβλητη, οποιαδήποτε αύξηση του πληθυσμού απαιτούσε την επέκταση των ελεγχόμενων γαιών. Έτσι ο Γαρεάτης ποταμός γίνεται στοιχείο διεκδίκησης και μέσο για επιβολή δύναμης.
Οι αρχαίοι Τεγεάτες καθόριζαν με ευκολία τη ροή του Γαρεάτη ποταμού, άλλοτε προς τους πρόποδες του βουνού του Παρθενίου και άλλοτε προς τη Μαντινειακή πεδιάδα. Η εκτροπή αυτή γινόταν για να μην πλημμυρίσει η πεδιάδα της Μαντινείας από τα πολλά νερά, ή για να την κατακλύσουν μ’αυτά, τέλος ακόμα και για να οδηγήσουν τους γείτονες τους Μαντινείς σε δίψα όταν βρίσκονταν σε εχθροπραξίες. Ήταν ένα όπλο στα χέρια τους πολύ αποτελεσματικό και το διαχειρίζονταν ανάλογα με τις επιθυμίες τους.
Στην περίπτωση που οι Τεγεάτες ήθελαν να πλημμυρίσουν την πεδιάδα της Μαντινείας έριχναν στην κοίτη του Γαρεάτη και τα νερά του ποταμού Λάχα αλλά και του Σαραντοπόταμου. Οδηγώντας τα μέσα από το δάσος του Πελάγους μετέβαλαν τη Μαντινειακή πεδιάδα σε βάλτο.
Οι Τεγεάτες είχαν το πλεονέκτημα να διαχειρίζονται τα ποτάμια, λόγω της υψηλότερης γεωγραφικά θέσης και της ισχυρότερης στρατιωτικής δύναμης που διέθεταν έναντι των Μαντινείων. Τα παραπάνω στοιχεία επιβεβαιώνονται και από τον ιστορικό Θουκιδίδη (Βιβλίο 5 §65)

Πνευματική Ανάπτυξη-Λυρική Ποίηση
Σε περιόδους ειρήνης πολλά πρόσωπα ξεχώρισαν για το πνευματικό τους έργο. Αναφέρουμε τους Τεγεάτες Αρίσταρχο και Ανύτη που έγραψαν λυρική ποίηση.
Καταθέτουμε ένα λυρικό ποίημα της Ανύτης:
















Μέσα από αυτό το σύντομο λυρικό ποίημα, η Ανύτη αναδεικνύει τόσο τη φιλόξενη διάθεση των αρχαίων Τεγεατών όσο και το όμορφο φυσικό περιβάλλον της Αρχαίας Τεγέας το οποίο διατηρείται και ως σήμερα.









Αθλητικοί Αγώνες & Τεγέα















Στην Τεγέα, τη σημαντικότερη πόλη της Αρ­καδίας, διοργανώνονταν δυο αγώνες τα Αλεαία και τα Αλώτια. Τα Αλεαία γίνονταν στο πλαίσιο θρησκευτικών τελετών για την Αλέα Αθηνά. Το προσωνύμιο της θεάς αποδίδεται στον Αλέο, οι­κιστή της Τεγέας. Ο Ναός των Αρχαϊκών χρόνων καταστράφηκε από φωτιά, γι' αυτό ανατέθηκε στον περίφημο Πάριο αρχιτέκτονα και γλυπτή Σκόπα να τον χτίσει εξ αρχής, περί το 370 π.Χ. Το Ιερό της Αλέας Αθηνάς είχε μεγάλη φήμη στην Πελοπόννησο για την ομορφιά και το μέγεθός του και ήταν εξαιρετικά σεβαστό άσυλο για τους διωκομένους. Κοντά στο Ναό υπήρχε στάδιο φτιαγμένο από συσσώρευση χώματος, όπως και στην Ολυμπία, έτσι ώστε να σχηματίζονται υπερυψωμένα πρανή, κατάλ­ληλα για να έχουν καλή ορατότητα οι θεατές.
Οι τελετές και τα αγωνίσματα διαρκούσαν τρεις ήμερες και οι αθλητές χωρίζονταν στις κατηγορίες των ανδρών και των παίδων. Επιγραφές νικητών βρέθηκαν όχι μόνο στην Τεγέα, αλλά και στην Πέργαμο της Μικράς Ασίας, αφού στα Αλεαία έφταναν πολλοί Έλληνες από τη Μικρά Ασία, κυρίως από την Πέργαμο. Οι κάτοικοι της έλεγαν ότι την πόλη τους ίδρυσε ο Τήλεφος, γιος του Ηρακλή και εγ­γονός του Αλέου, γι' αυτό θεωρούσαν ότι η μακρινή καταγωγή τους ήταν από την Τεγέα. Οι πόλεις της Αρκαδίας καλλιεργούσαν έντεχνα τέτοιες μακρινές συγγένειες, που χάνονταν στα βάθη των μύθων, με μικρασιατικές μεγαλουπόλεις, οι οποίες ευχαρίστως διέθεταν σημαντικά ποσά για την οικοδόμηση λαμπρών μνημείων στους τόπους καταγωγής τους και έστελναν νέους για να πάρουν μέρος στους αγώνες τους.
Τα Αλώτια διεξάγονταν κι αυτά στο στάδιο της Τεγέας. Οι αγώνες αυτοί τελούνταν σε ανάμνηση της νίκης των Τεγεατών εναντίον των Σπαρτιατών σε σύγκρουση που έγινε γύρω στο 575 π.Χ., οπότε η Σπάρτη, μετά την οριστική επικράτηση της στη Μεσσηνία, επιτέθηκε κατά της ισχυρής αρκαδικής πό­λης. Οι επιτιθέμενοι ήταν τόσο σίγουροι για τη νίκη τους, ώστε κουβαλούσαν μαζί τους τις σιδερένιες πέδες (δεσμά για τα πόδια), που θα φορούσαν στους Τεγεάτες, όταν θα καλλιεργούσαν για λογαρια­σμό τους ως είλωτες τον κάμπο της Τεγέας. Όμως οι αμυνόμενοι πολέμησαν με άφταστη ανδρεία και











δε δίστασαν να πάρουν τα όπλα και οι γυναίκες, που έδειξαν εξαιρετική τόλμη. Πολλοί από τους εισβολείς αιχμαλωτίστηκαν, μεταξύ τους και ο βασιλιάς Χάριλλος, και οι Τεγεάτες τους έβαλαν να σκά­βουν τη γη ως δούλοι, αφού πέρασαν στα πόδια τους τις πέδες που προορίζονταν για τους ίδιους. Μερικές απ' αυτές τις πέδες κρέμονταν για αιώνες στο ναό της Αλέας Αθηνάς, αφιερώματα στη θεά. Η περιφανής νίκη εναντίον της ακατάβλητης σπαρτιατικής στρατιωτικής μηχανής ήταν ένα λαμπρό γεγονός στην ιστορία της Τεγέας και ο καλύτερος τρόπος για να τιμάται και να μένει ζωντανό στη μνήμη των πολιτών, σύμφωνα με τα έθιμα των αρχαίων Ελλήνων, ήταν η θέσπιση αγώνων. Οι σημαντικότεροι αγώνες της Μαντίνειας λέγονταν Αντινόεια. θεσπίστηκαν πολύ αρ­γά, στα χρόνια του φλογερού θαυμαστή της Ελλάδας Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού (117-138 μ.Χ.). Ο Αντίνοος ήταν ένας νεαρός Έλληνας, τόν οποίο ο Αδριανός γνώρισε στην πόλη Βιθύνιο κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας του στην περιοχή του Πόντου και, γοητευμένος από την προσωπικότητα του, τον έκανε μέλος της ακολουθίας του. Όμως το 130 μ.Χ., όταν βρέθηκαν στην Αίγυπτο, ο Αντίνοος έπεσε στον Νείλο και πνίγηκε, θεωρήθηκε ότι το έκανε με τη θέληση του είτε συμμετέχοντας σε κάποια ιερή θυσία είτε επειδή υπήρχε χρησμός ότι ο θάνα­τος του θα φέρει τύχη στον προστάτη του. Ο απαρηγόρητος Αδριανός έδωσε εντολή να τιμηθεί ο προστατευόμενος του σαν θεός και να στηθούν ανδριάντες του σε όλη την αυτοκρατορία. Στη Μαντίνεια ο Αντίνοος τιμήθηκε ιδιαίτερα για ένα λόγο επιπλέον: Το Βιθύνιο, η πατρίδα του, ήταν αποι­κία Μαντινέων που μετανάστευσαν στη Μ. Ασία. Οι Μαντινείς, λοιπόν, συμμετείχαν στην προσπάθεια των Ελλήνων να παρηγορήσουν το φιλέλληνα αυτοκράτορα, θεσπίζοντας γιορτή και αγώνες, τα Αντινόεια. Η γιορτή ήταν ετήσια, ενώ οι αγώνες πεντετηρικοί, δηλαδή γίνονταν κάθε τέσσερα χρόνια,
Στο ναό της Αφροδίτης, στην αγορά της Τεγέας, υπήρχε ανάγλυφη στήλη, που απεικόνιζε έναν Τεγεάτη ολυμπιονίκη, τον Ιάσιο, για τον οποίο δεν παραδίδεται ακριβή χρονολογία της νίκης του, αλλά οι συμπατριώτες του πίστευαν ότι κέρδισε τον κότινο σε ιππικό αγώνισμα στα πρώτα Ολύμπια, που χά­νονται στο χώρο του μύθου και τα οποία οργάνωσε ο Θηβαίος Ηρακλής. Είναι βέβαιο ότι οι τιμές απο­δόθηκαν στον Ιάσιο πολλά χρόνια μετά τη νίκη του, τόσο που είχε ξεχαστεί σε ποια Ολυμπιάδα νίκη­σε. Όπως έκαναν και άλλοι Έλληνες σε ανάλογες περιπτώσεις, οι Τεγεάτες προχρονολόγησαν τη συμ­μετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες, συνδέοντας έτσι την πόλη τους με τα ηρωικά χρόνια του μύ­θου, επιθυμώντας να της δώσουν κύρος και δόξα. Η στήλη παρουσίαζε τον Ιάσιο να κρατάει από τα ηνία άλογο, αφού είχε νικήσει σε ιππικό αγώνισμα, και να έχει στο δεξιό χέρι του κλαδί φοίνικα. Στους περισσότερους ελληνικούς αγώνες, έκτος από το στεφάνι δινόταν στους νικητές, αμέσως μετά τη νίκη τους, και κλαδί φοίνικα. Κατά την παράδοση, τη βράβευση αυτή την καθιέρωσε ο Θησέας, όταν, επι­στρέφοντας από την Κρήτη, όπου σκότωσε τον Μινώταυρο, τέλεσε αγώνες στη Δήλο για να ευχαριστή­σει τον Απόλλωνα για τη βοήθεια του και στεφάνωσε τους νικητές με φοίνικα. Κατά μία άλλη εκδοχή, η χρήση του φοίνικα ως βραβείου εφαρμόστηκε ή τουλάχιστον γενικεύτηκε στα ύστερα χρόνια της αρ­χαιότητας. Η αιτιολογία της απονομής του στους νικητές ήταν ότι το φυτό αυτό είναι το μόνο που δεν χάνει ποτέ τα φύλλα του, αφού κοπεί, και είναι πολύ πιο ανθεκτικό από την ελιά ή τη δάφνη, οπότε εί­ναι και το καταλληλότερο να συμβολίσει την αιώνια δόξα του ολυμπιονίκη.






ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΕΠΟΧΗΣ & ΤΕΓΕΑ
Η Αρκαδία στα Βυζαντινά Χρόνια
Ιστορικό περίγραμμα
Σαφείς και σημαντικές πληροφορίες για την πρώτη μ. Χ. χιλιετία της Αρκαδίας δεν έχουμε, παρεκτός ελαχίστων, που αναφέρονται κυ­ρίως στα εκκλησιαστικά πράγματα του τόπου (επισκοπές, μοναστή­ρια), από τη γενικότερη όμως ιστορία της Πελοποννήσου, μπορούμε να επισημάνουμε και μερικά στοιχεία, που την αφορούν.
Στα 395 - 397 έχουμε τις επιδρομές του Αλάριχου. Ανάμεσα στις πόλεις, που καταστράφηκαν, ήταν και η Τεγέα. Τον Γότθο αυτόν επι­δρομέα νίκησε στη Γορτυνία ο στρατηγός της αυτοκρατορίας Στειλίχων. Μετά από μερικά χρόνια, το 441, ακολουθούν άλλες επιδρομές των Ούνων και κατόπιν των Βανδάλων από την Αφρική, αλλά και αυ­τές αντιμετωπίστηκαν. Στο Συνέκδημο του Ιεροκλέους, ένα κείμενο των ετών 527 - 535, ανάμεσα στις επισημότερες 22 πόλεις της Πελο­ποννήσου αναφέρεται και η Θέρπουσα (Θέλπουσα), της Αξανικής Αρκαδίας. Ακολουθούν οι λεγόμενοι «σκοτεινοί χρόνοι» (650 -800), που λείπουν οι αφηγηματικές και άλλες πηγές. Τότε είναι και η έξαρ­ση των σλαβικών επιδρομών. Στην Αρκαδία ελάχιστοι Σλάβοι εγκατα­στάθηκαν, κυρίως στην ορεινή Γορτυνία, όπου έζησαν βίο γεωργών και κτηνοτρόφων και γρήγορα αφομοιώθηκαν από τους ντόπιους Έλληνες, χωρίς ν' αφήσουν έντονα στοιχεία της παρουσίας τους και χωρίς να δημιουργήσουν ποτέ πράγματα στους Βυζαντινούς. Όπως παρατηρεί ο Καθηγητής Δίον. Ζακυθηνός, «εάν δεν εσώξοντο ιστορικαί τίνες μαρτυρίαι, εάν δεν διετηρούντο τα σλαβικής προελεύσεως τοπωνύμια, ουδείς θα ηδύνατο να υποθέση ότι ο βίος των νοτιωτέρων περιοχών της χερσονήσου εταράχθη υπό ξένων επιδρομέων».
Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι στη θέση αρχαίων πόλεων ή κοντά σ' αυτές εμφανίζονται πλέον νέες, με άλλα ονόματα, όπως αντί της Τεγέας αι Αμύκλαι- Αμύκλι - Νύκλι (που δεν έχει σχέση με τις μετα­γενέστερες Αμυκλές της Λακωνίας), αντί της Μεγαλόπολης (πλησίον) η Βελίγοστη (ή Βελιγοστή) κ. ά. Επίσης, από τον 10ο αιώνα και κατόπιν, εκτός από όσες πόλεις αναφέραμε παραπάνω, υπάρχουν και οι οικι­σμοί Δημητζάνα (967), Στεμνίτζα, Ταβία ή Δαβία (Νταβιά), Καρύται­να κλπ. Με την ευκαιρία αυτή ας σημειωθεί ότι γύρω στον 9ο αιώνα μ. Χ., αν όχι και παλαιότερα, πρέπει ίσως να τοποθετήσουμε και μια μετα­κίνηση Αρκάδων προς τα δυτικά της Πελοποννήσου και μάλιστα στην παραλιακή Τριφυλία, όπου στη θέση της αρχαίας και σημερινής Κυ­παρισσίας υπάρχει η Αρκαδία ή, στο λαϊκότερο, Αρκαδιά, πόλη που απαντάται για πρώτη φορά το 1097 στον Κώδικα του Βατικανού αριθ. 32.
Το 1205 η Αρκαδία υποτάσσεται και αυτή, όχι όμως αμαχητί, στους Φράγκους. Ισχυρή αντίσταση υπήρξε στα κάστρα της Αρκαδίας (Κυπαρισσίας) και του Αράβλοβου. Περίφημη έχει μείνει η αντίσταση του ηρωικού Βουτσαρά Δοξαπατρή στο Αράκλοβο, πιθανότατα στο χωριό Παλαιόκαστρο της Γορτυνίας. Γράφει ο ιστορικός της Φραγκο­κρατίας στην Ελλάδα William Miller: «Ένας ηρωικός πολεμιστής, ο Δοξαπατρής, φαίνεται πως αντιστάθηκε γενναία στο μικρό, αλλά οχυ­ρό κάστρο του Αράκλοβου, που κυριαρχούσε σε κάποιο πέρασμα των αρκαδικών βουνών, και ο σπάνιος ηρωισμός του, που τον μαρτυρούν λίγοι στίχοι του ελληνικού Χρονικού (του Μορέως), προκάλεσε ισχυ­ρή εντύπωση στις ρομαντικές ψυχές. Οι συντάκτες της αραγωνικής παραλλαγής (του Χρονικού) λένε πως κανένας δεν μπορούσε να ση­κώσει το ρόπαλο του και πως ο θώρακας του ζύγιζε περισσότερο από 150 λίτρες. Μια τοπική παράδοση διατήρησε το υπέροχο θάρρος της κόρης του, που προτίμησε να πεθάνει πέφτοντας από το κάστρο, πα­ρά να γίνει παλλακίδα του κατακτητή. Κι ένας σύγχρονος δραμα­τουργός (ο Δημ. Βερναρδάκης) έκανε τη Μαρία Δοξαπατρή ηρωίδα μιας τραγωδίας του». Τη γενναία αντίσταση των Γορτυνίων μαρτυρεί ακόμα και το γεγονός, πως, μετά την τελική υποταγή της περιοχής, ο βαρώνος Ούγος Δεβρυγέρ, στον οποίο παραχωρήθηκε η νότια Αρκα­δία, κατάσκαψε την εκκλησία του Αγίου Ανδρέα του κάστρου της Κα­ρύταινας.
Η Αρκαδία - με επαναστατικό κέντρο κυρίως τη «χώρα των Σκορτών» - τη Γορτυνία, - στο διάστημα της Φραγκοκρατίας δεν έμεινε αδρανής, αλλά, όπως πληροφορούμαστε από το Χρονικό του Μορέως, έκανε πολλά επαναστατικά κινήματα (όπως στα 1263, 1304,1320 κ. ά.). Την περίοδο αυτή η Αρκαδία διαιρέθηκε σε πέντε βαρωνίες (Νυκλίου, Βελιγοστής, Καρύταινας, Άκοβας και Καλαβρύτων).
Από τις αρχές του 14ου αιώνα και κατόπιν, σταδιακά και με αρκετές διακυμάνσεις, εκδιώκονται οι Φράγκοι από την Αρκαδία και η περιο­χή εντάσσεται στο βυζαντινό Δεσποτάτο του Μυστρά. Το 1321 ολό­κληρη η Αρκαδία είχε απελευθερωθεί.
Την ελευθερία της διατήρησε η Αρκαδία ως το 1460. οπότε κατε­λήφθη από τους Τούρκους. Τότε μαρτυρείται και απεγνωσμένη αντί­σταση στου Μπεζενίκου και στην Νταβιά της Μαντινείας, στο Γαρδίκι της Μεγαλόπολης και του Σγουρομάλλη Παλαιολόγου στην Καρύ­ταινα, «μίαν των οχυρωτάτων θέσεων της Πελοποννήσου κατά την εποχήν εκείνην»,
Μεσαιωνικά μνημεία
Μνημεία των βυζαντινών χρόνων υπάρχουν πολλά στην Αρκαδία Είναι κυρίως εκκλησίες (ενοριακές, παρεκκλήσια και εξωκκλήσια) μοναστήρια (εκκλησίες και άλλα κτίσματα τους) και κάστρα (βυζα­ντινά και φράγκικα), και κατά δεύτερο λόγο άλλα κτίσματα (αρχοντι­κά, γεφύρια, βρύσες, μύλοι κλπ). Σχετικά με το πλήθος των βυζαντι­νών μνημείων στην Αρκαδία, μόνο της περιόδου 4ου - 8ου μ. Χ. αι., ο Καθηγητής Αργ. Πετρονώτης έχει επισημάνει: «Στην Πελοπόννησο επί 290 αρχαιολογικών θέσεων, κυρίως παλαιοχριστιανικών (συχνά με κατάλοιπα εκκλησιών τύπου βασιλικής), η Αρκαδία έρχεται πρώ­τη με 72 θέσεις. Το πρωτείο αυτό και το πλήθος εντυπωσιάζει». Εδώ αναφέρουμε ενδεικτικά μερικά μνημεία:
ά.- Εκκλησίες: Παλαιά Επισκοπή Τεγέας, Άγιοι Απόστολοι Λεονταρίου. Ζωοδόχος Πηγή και Άγιος Νικόλαος Καρύταινας. Άγιος Γε­ώργιος Ροεινού. Άγιος Ανδρέας αρχαίας Γόρτυνος. Παναγία Αγιάννη Λουτρών Ηραίας κ. ά.
β. Μοναστήρια: Φιλοσόφου Γορτυνίας (967), Λουκούς Μαντινεί­ας (12ος - 13ος αι.). Γοργοεπηκόου Μαντινείας (τέλη 14ου - αρχές 15ου αι.). και άλλα. που καταστράφηκαν, αλλά ανοικοδομήθηκαν αρ­γότερα πάλι (Βαρσών, Αρτοκωστάς ή Ορθοκωστάς κ.ά.)



Κάστρα.
Άλλα από αυτά είναι βυζαντινά, που επισκευάστη­καν από τους Φράγκους και άλλα φράγκικα: Της Καρύταινας, της Ωριάς, ανάμεσα στα χωριά Καρυές και Καστανοχώρι της Μεγαλόπο­λης, της Λινίσταινας κοντά στην Ανδρίτσαινα, του Ζούμπελα κοντά στον Λάδωνα, του Αργυροκάστρου κοντά στα Μαγούλιανα του Μουχλίου, Άστρους, Λεωνιδίου, Πραστού, Σίταινας και Ωριώνα, Κυνουρίας, κ. ά.
Αλλα κτίσματα
Το ερειπωμένο Μουχλί, με τις εκκλησίες του, τα σπίτια, τους πύργους και τις δεξαμενές, η γέφυρα του Αλφειού (πεντάτοξο) κοντά στην Καρύταινα (1439 - 1440), του Κόκκορη (στον Λούσιο, κοντά στην αρχαία Γόρτυνα) κ. ά.


Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ
Αρκαδία δ'εστίν εν μέσω μεν ιης Πελοποννήσου,
πλείστην δε χώραν ορεινήν αποτέμνεται...

Αρκάδων δε τα προς της Αργείας
Τεγεάταί τέ έχουσι και Μαντινείς,
νέμονται δε ούτοί τέ και το άλλο Αρκαδικόν
<το> μεσόγαιον της Πελοποννήσου...

ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ ΕΜΕΙΝΕ ΕΚΣΤΑΤΙΚΟΣ από την άγρια ομορφιά της Αρκαδίας και οι σελίδες που αφιερώνει στην ιστορία του είναι πλημμυρισμένες με εκπληκτικές περιγραφές που φορτίζουν τον ενθουσιασμό του με απίθανες λεπτομέρειες. Άέγειαι δε υπό Αρκάδων εκ παλαιου... : Είναι η σχεδόν μόνιμη επωδός του όταν θέλει να διηγηθεί κάποιες ιστορίες για τις οποίες ισχυρίζεται ότι πάντοτε τις έλεγαν οι Αρκάδες! Και συνεπώς υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να είναι αληθινές...
Ό,τι γράφει ο Παυσανίας, μας αγγίζει και σήμερα. Είναι το γλυκό μας παραμύθι. Είναι το ποτάμι των λέξεων, των ονομάτων, των τόπων, των πόλεων, των ηρώων, των θεών. Είναι το αφρισμένο ποτάμι μιας παράδοσης που χάνεται στα βάθη των αιώνων, ανακατεμένη με αλήθειες και ψέμα­τα, με ονειροφαντασίες και επιθυμίες, με πολέμους και αίματα, με τα συντρίμμια ενός κόσμου που χάθηκε στις ταραχές της φύσης και στο πέρασμα της Ιστορίας, με τους μύθους των Ελλήνων.
Η Αρκαδία είναι το Λύκαιον και ο Πάνας, ο Αρκάς και η Καλλιστώ, η Τεγέα και η Μαντινεία, ο Πελασγός και ο Λυκάονας, ο Μαίναλος και ο Γόρτυς, η Νεστάνη και η Μεγαλόπολη, οι Τρικόλω-νοι και ο Λουσιθ5, οι Φαλαισίεχ κι ο Ελισσόντα$, η Ασέα και η Λυκόσουρα, ο Απόλλωνας και η Αλέα Αθηνά... Η Αρκαδία είναι κι ό,τι δεν φαίνεται, ό,τι δεν είδαν τα μάτια του γεωγράφου Στράβωνα, είναι τα «ίχνη» και τα «σημεία»: Μαντινεία και Ορχομενός και Ηραία και Κλείτωρ και Φενεός και Στύμφαλος και Μαίναλος και Μεθυδριον και Καφυείς και Κύναιθα,,. .
Είναι η Αρκαδία ο τόπος της περηφάνιας. Στα βουνά της, στα χωριά, στις λαγκαδιές, στα ποτάμια, στους δρόμους της,περπατάει αγέρωχη η ελληνική ιστορία. Η Αρκαδία είναι ο θρίαμβος της ελληνικής ιστορίας. Στη σκληροτράχηλη γη της Αρκαδίας, με τον βαθύ ζεστό κόρφο, λαγοκοιμάται η παθιασμένη ψυχή του Έλληνα που όταν έπρεπε έκανε το χρέος του. Η Αρκαδία κατέχει το κέντρο του Μοριά και κατασκεπάζει με τον ίσκιο της όλες τις άκρες του, από την Κορινθία και την Αχαΐα ως το Ταίναρο και τη Μεθώνη. Την είπαν, την τραγούδησαν τα παλιά τραγούδια «καρδιά του Μοριά» και δεν είχαν άδικο. Η κορμοστασιά της - τα βουνά της, τα λυρικά υψίπεδα της Τεγέας,του Πραστού,τηδ Μεγαλόπολης, οι μικροί στενοί κάμποι της θυρέας και της Βρασιάς, τα θεϊκά ποτάμια της, που ξεκινούν από τη στέρνα μιας ειδυλλιακής ορεογραφίας, είναι οράματα μυθικά που μαγεύουν την όραση και παρασέρνουν σε κόσμους ομορφιάς και χάρης και μαγείας κι ονείρου. Όλα στην Αρκαδία γίνονται παραμύθι. Η Αρκαδία, αιώνες τώρα, μας θαμπώνει με την ομορφιά της και με τη δόξα της. Κι έτσι όπως στάθηκαν αντίκρυ της θαμπωμένοι οι άνθρωποι, την είπαν πατρίδα των θεών, χώρα του Πάνα και του Διόνυσου και καταφύγιο των Νυμφών και των Δρυάδων. Η αρρενωπή Αρκαδία είναι η έκφραση του δωρικού ήθους, η δωρική ευθυτένεια και η ελληνική αρετή.
Η ορεινή Αρκαδία στάθηκε η γνησιότερη συνέχεια του ακριτικού δημοτικού πνεύματος, που είναι πάντα λαϊκό, στην πιο εθνική κι ελληνικότατη σημασία του όρου, και που είναι ακόμη ακα­τάβλητο στην ηθική ακτινοβολία του, αφού συνομιλεί με το αιώνιο δια του Λαού και από τον Λαό. Στην ορεινή Αρκαδία όλες οι εκδηλώσεις της τοπικής ζωής - οι θεσμοί, η τέχνη, τα τραγού­δια, όλα τα κειμήλια του λαϊκού βίου - έχουν πνοή, ανθρωπιά και κάλλος. Η ζωή παντρεύεται την παράδοση και η παράδοση οραματίζεται το μέλλον με ασοφίστευτα σχήματα και με ηθικά θεμελιωμένες καταβολές.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης κι ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, τα δυο κορυφαία τέκνα της νεώτερης Αρκαδίας, έρχονται κατευθείαν από την κοινοτική παράδοση, τη λαϊκή λεβεντιά και την ηθική ρώμη του αρκαδικού χώρου. Ο Κολοκοτρώνης κατεβαίνει από τα αρκαδικά βουνά κι αγω­νίζεται με συνέπεια και με σωφροσύνη για την εθνική ελευθερία κι αποκατάσταση κι ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, γνήσιο αρκαδικό ανάστημα, εκφράζει με πίστη και με τόλμη ένα όραμα, που σαν ηθικό αίτημα βγαίνει από τις ρίζες της κοινοβιακής παράδοσης του λαού της Αρκαδίας, και ζητεί κοινωνική δικαιοσύνη για τους φτωχούς, τους ταπεινούς και τους αδύ­ναμους... Γνωρίζουμε πράγματι ότι για τον Παπαναστασίου η ευτυχέστερη στιγμή της πολιτικής του ζωής υπήρξε εκείνη της ανακήρυξης της Δημοκρατίας, όταν ως πρωθυπουργός εισηγείται στην Δ' Συντακτική Συνέλευση το ψήφισμα «Περί εκπτώσεως της Δυναστείας και ανακηρύξεως της Δημοκρατίας» , που εγκρίθηκε αμέσως. Ωστόσο, για τον Αρκάδα πολιτικό, η Δημοκρατία θα παρέ­μενε γράμμα κενό αν δεν συνοδευόταν από καθημερινούς σκληρούς αγώνες για εκδημοκρατισμό του ελληνικού δημόσιου βίου. Αγωνίστηκε με πάθος για τον αγροτικό πληθυσμό, αλλά και για την «εκλαϊκευσιν του κράτους», για την αυτοδιοίκηση και την αποκέντρωση...
Μικρά και μεγάλα, όλα τα χωριά των δήμων του νομού Αρκαδίας, δεμένα με την εθνική παράδοση και την ελληνική ιστορία, συνδυάζουν την άγρια ομορφιά τη ορεινής τους καταγω­γής με την καμπίσια, κελαρυστή από τα νερά τους μελωδία, όλα άρρηκτα δεμένα με μια πλούσια βλάστηση, που δεσπόζει στους βράχους, στις πλαγιές στα επιβλητικά φαράγγια, στις κοιλάδες και στα κεφαλάρια. Η Αρκαδία σήμερα, με τους είκοσι δύο δήμους και την μια κοινότητα, ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον της. Ένα μέλλον λαμπρό, αφού στηρίζεται στα γερά θεμέλια του παρελθό­ντος και χτίζεται σήμερα με την πίστη και το πάθος των Αρκάδων.
ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ 40-50 ΣΤΗΝ ΤΕΓΕΑ
Εγκληματικό καλωσόρισμα
Στα τέλη του Μάη κι ενώ πολλοί στρατιώτες θα εξακολουθούν να φτάνουν στην Πελοπόννησο μετά τις μεγάλες ταλαιπωρίες τους, περνά­νε στο Μοριά και δυο ομάδες πολιτικοί εξόριστοι. Βρήκαν την ευκαι­ρία, πάνω στην αναστάτωση της κρατικής κατάρρευσης, να δραπετεύ­σουν απ' τα ξερονήσια ή άλλα δεσμωτήρια που τους κρατούσαν, και πέ­ρασαν αρχικά στην Αθήνα. Πολλούς απ' αυτούς, το φασιστικό καθεστώς του Μεταξά, τους κρατούσε 4-5 χρόνια στερώντας τους και το δικαίωμα να πολεμήσουν στο Μέτωπο, όταν οι ίδιοι επίσημα ζήτησαν να πάνε εθε­λοντές. Ανάμεσα τους, διάφοροι δημοκράτες, σοσιαλιστές, οι περισσότεροι όμως είναι κομμουνιστές που το καθεστώς της 4ης Αυγούστου εί­χε θεωρήσει επικίνδυνους για την ασφάλεια του.
Το μεγαλύτερο όμως έγκλημα της φασιστικής Δεξιάς είναι ότι τους παρέδωσε δεσμώτες στα στρατεύματα Κατοχής την ίδια ώρα που το Ελληνικό Κράτος διαλυόταν και η Κυβέρνηση του με το βασιλιά, αφού διέφυγαν αρχικά προς την Κρήτη, περνούσαν οριστικά στη Μέση Ανα­τολή κάτω από την προστασία των Βρετανών. Ο ελληνικός όμως φασι­σμός με τους ανθρώπους του δείχνει πλήρη κατανόηση στα νεοφερμένα ομόφρονα αφεντικά του και θέλει να τα καλωσορίσει παραδίνοντας στα νύχια τους όσους μπορεί από τους δεδηλωμένους θανάσιμους αντιπά­λους του.
Στην Ακροναυπλία, το απόρθητο Μεσαιωνικό φρούριο, στην πρώτη πρωτεύουσα του Νεοελληνικού Κράτους, το Ναύπλιο, "φιλοξενούνται" κάμποσες εκατοντάδες στελέχη του ΚΚΕ. Αποτελούν ένα καλό πεσκέσι για να υπογραμμιστεί έτσι με τον πιο έμπραχτο τρόπο η νομιμοφροσύνη και η πίστη στο διεθνή φασισμό. Είχε προηγηθεί άλλωστε συνεργασία του Μεταξικού καθεστώτος με τους Ναζί από προπολεμικά και η Γκεστάπο είχε τους φακέλους από την Ασφάλεια του Μανιαδάκη. Το ίδιο και με τις κρατικές αποθήκες που οι ντόπιοι φασίστες προτιμούν να τις παραδώσουν στους ομογάλακτους ιδεολογικά κατακτητές παρά να τις ανοίξουν στο λαό. Σε κάποιες περιπτώσεις που θα επιχειρήσουν ορισμέ­νοι... "αναρχικοί" Έλληνες να τις παραβιάσουν θα υπάρξει παραδειγ­ματικά η θανατική τιμωρία...
Τη νομιμοφάνεια πλέον στην όποια ελληνική κρατική υπόσταση θα προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν οι διορισμένες απ' τους Γερμανούς κα­τοχικές κυβερνήσεις, με πρώτη αυτή του στρατηγού Τσολάκογλου. Οι Έλληνες στρατηγοί γίνονται οι "Κουίσλιγκς" Πρωθυπουργοί, για να εξευτελιστούν οριστικά στη συνείδηση του Ελληνικού λαού. Σε λίγο ο "πρωθυπουργός" Τσολάκογλου κι ενώ η Μεραρχία Κρητών θα βρίσκε­ται άοπλη στην Πελοπόννησο, αφού παρεμποδίστηκε να μεταβεί για την άμυνα της Κρήτης, θα καταθέτει στεφάνια μαζί με τους Ναζί για τους πε­σόντες στρατιώτες τους, κοντά στα πυρπολημένα χωριά της Κρήτης και τις εκατόμβες των εκτελεσμένων κατοίκων τους στον Κάνδανο κι αλλού.
Οι δραπέτες κομμουνιστές
Οι βασανισμένοι δραπέτες από τα φασιστικά δεσμωτήρια, τις ζοφε­ρές αυτές ώρες που ο λαός εγκαταλελειμμένος στην τύχη του χωρίς κά­ποια αντάξια ηγεσία που θ' αναλάβει να συνεχίσει τον αγώνα μέσα στην κατεχόμενη χώρα, ρίχνονται με πάθος στον "παράνομο" και συνωμοτικό πόλεμο που 'ναι ήδη συνηθισμένοι. Οι κομμουνιστές δραπέτες που πέρα­σαν στην Πελοπόννησο, μαζί με άλλους που τυχόν γλίτωσαν νωρίτερα από τη φασιστική Ασφάλεια του Μανιαδάκη και βρίσκονται σκόρπιοι εδώ κι εκεί, προσπαθούν γρήγορα, όπως και σε άλλες περιοχές της χώρας, να ανασυ­γκροτήσουν τις κομματικές οργανώσεις τους.
Η οργάνωση είναι ο πρώτος κι ανα­γκαίος όρος για να μπορέσουν αργότερα να κλιμακώσουν τη δράση τους. Στην Καλαμάτα που έχει παράδοση στο επα­ναστατικό κίνημα, στέλνεται ο αγωνι­στής Μπάμπης Παναγόπουλος απ' το χωριό Στρίγκου της Τεγέας. Εκεί βρί­σκει ανταπόκριση κι οργανώνεται η πρώτη σύσκεψη. Το ίδιο γίνεται στον Πύργο και στην Πάτρα με άλλους αγω­νιστές. Όλο το καλοκαίρι του 41 θα υπάρξει εργώδης αγώνας για το μεγάλο έργο της ανασυγκρότησης μέσα στις τρο­μερές δυσκολίες της παράνομης δράσης, αφού κάθε στιγμή παραμονεύει η προδο­σία, για να διευκολύνει τους κατακτητές να βάλλουν στο χέρι τους αμετανόητους επαναστάτες.
Μπάμπης Παναγόπουλος (Πατακας) από του Στρίγκου Τεγέας, πάλεψε ηρωικά για την
οργανωτική ανασυγκρότηση. Δολοφονήθηκε το 1948. Νέα Φιλική Εταιρεία

Οι Χιτλερικές ορδές ξαπλώνονται ακάθεκτες προς κάθε κατεύθυνση και κανείς πλέον δεν μπορεί να είναι σίγουρος για την τελική έκβαση του πολέμου.
Όσο όμως οι Έλληνες αριστεροί επαναστάτες με την παθιασμένη αντιφασιστική τους ορμή έχουν βαθιά εμπνευστεί από τις ριζοσπαστικές ιδέες της μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης του 17, άλλο τόσο τα βα­θιά κοινωνικά οράματα τους είναι γαλουχημένα και διαποτισμένα από τη μεγαλειώδη επανάσταση του 21 με τους θρύλους της και τους αστεί­ρευτους χυμούς της.
Κάτω από το φως του φεγγαριού, στις αρχές ακόμα του Ιούνη μή­να, μέσα σε μια πευκόφυτη πλαγιά στις παρυφές του Μαινάλου, λίγες εκατοντάδες μέτρα μακριά από τα τελευταία σπίτια στα δυτικά της Τρίπολης, στη θέση του σημερινού Παναρκαδικού Νοσοκομείου, μια ολιγομελής συντροφιά συζητάει χαμηλόφωνα. Οι πέντε νέοι κομμουνι­στές είναι εμψυχωμένοι από το γράμμα που έστειλε ο αρχηγός τους Νί­κος Ζαχαριάδης, μέσα από τις φυλακές της Κέρκυρας που τον κρα­τούν. Ο ηγέτης του ΚΚΕ είχε καλέσει απ' τις 31 του Οκτώβρη, αμέσως μόλις ξέσπασε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος, τους Έλληνες κομμουνι­στές να μπουν μπροστά στον Εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Όπως λέ­ει ένα μέλος αυτής της συντροφιάς, ο Τριπολίτης αγωνιστής Κώστας Τσιρίκος, που είχε κατορθώσει να γλιτώσει από το δόκανο της τεταρτοαυγουστιανής Ασφάλειας, όπως και μερικοί άλλοι Τριπολίτες, μαζί με τους άλλους τέσσερις συντρόφους του, το Ρούλη Σαλαβράκο, τον Κώστα Αλεξίου, το Γιώργο Μουτσανά και τον Τέλη Κωτσάκη, κατα-λήξανε στην απόφαση να ιδρύσουν κάποια Εθνικοαπελευθερωτική ορ­γάνωση. Αφού απορρίπτουν τον τίτλο ΚΚΕ, υιοθετούν αμέσως μ' εν­θουσιασμό την ονομασία "Φιλική Εταιρεία", που κάποιος πρότεινε. Κι ενώ αυτή την ιερή ώρα αναβιώνουν μνήμες, μαζί με το θρόισμα των πευκοβελόνων ένας δροσιστικός αέρας, από ψηλά τα Τρίκορφα, που ήταν άλλοτε τα λημέρια των επαναστατών της Ελληνικής Εθνεγερσίας, έρχεται ν' αλαφρώσει τη ζεστή αποπνιχτική νύχτα του σκλαβωμένου Ιούνη του 41.
Η νεοσύστατη οργάνωση αρχίζει τη δράση της γρήγορα. Το πρώτο μέλημα της είναι να διαφωτίσει τον κόσμο όσο θα μπορέσει, για να δια­τηρήσει ψηλά το ηθικό του. Σε μια βδομάδα εξασφαλίζει ένα ασφράγιστο ραδιόφωνο. Οι κατακτητές είχαν διατάξει να σφραγίσουν τα ραδιόφωνα στη συχνότητα που εκπέμπει ο ελεγχόμενος απ' αυτούς ραδιοπομπός που με κατασκευασμένες ειδήσεις και με ανάλογη προπαγάνδα έχουν στόχο να τσακίσουν το ηθικό του κόσμου και να τον βάλουν στα μέτρα τους.
Με το απαγορευμένο μαγικό εργαλείο, που η κρυψώνα του είναι μέ­σα στο πιάνο της γυναίκας του Κώστα Τσιρίκου, που είναι καθηγήτρια της Μουσικής, οι φλογεροί πατριώτες ακούνε Λονδίνο και Μόσχα. Έτσι, αρχικά με χειρόγραφα κι αργότερα με δακτυλογραφημένα δελτία, που ρίχνονται τις νύχτες κάτω απ' τις πόρτες, ενημερώνεται ο λαός της Τρίπολης για την πραγματική εξέλιξη του πολέμου.
Τον αρχικό επαναστατικό πυρήνα θα πλαισιώσουν αργότερα κι άλ­λοι άξιοι νεαροί πατριώτες μη κομμουνιστές, όπως λέει ο Κώστας Τσι­ρίκος. Είναι τ' αδέρφια Αναστασόπουλοι, Λεονταρίτη (Χριστόφορος, Αρίσταρχος, Σαλώμη), ο Μίμης Λυμπερόπουλος, ο Μίμης Μαζωμένος, ο Ηλίας Ρέβελας... και άλλοι. [' Εφημερίδα "Οδός Αρκαδίας" φύλλο 34 (Οκτώβρης '96)].
Ο Τάσος Μουκάκης από την Τρίπολη θυμάται το συγκλονισμό που ένιωσε, όταν πήγε κάποτε να πουλήσει χαρτοφάκελλα σ' ενα Ιταλικό στρατόπεδο στην Επισκοπή Τεγεας και ένας καλός. στρατιώτης είχε με­τατρέψει σε σακούλι την Ελληνική σημαία, για να βάζει μέσα τα περίφη­μα "πανιότα", τα ψωμιά του στρατού του Ντούτσε. Η αγανάκτηση του νεαρού Μουκάκη, μαζί με την πνιγηρή απογοήτευση του υπήρξε τόσο φοβερή που ξέσπασε σε λυγμούς.
Αλλού, η υπεροπτική φασιστική νοοτροπία θα απαιτήσει την ατιμω­τική ταπείνωση μιας γυναίκας, για να ικανοποιηθούν οι ορέξεις κάποι­ου Ιταλού αξιωματικού ή φαντάρου, που θ' απλώσει τα χέρια απάνω της...
Έξω από την Τρίπολη στο χωριό Τζίβα, όπως θυμάται ο μόνιμος λοχα­γός τότε Βασίλης Τσεκούρας, ένας γέρος, ο Καρατζάς ξεσπάει στους δισταχτικούς:
«Οποιανού το λέει η περδικούλα του, να οι Χανιάδες! Αυτοί είναι παλικάρια!»
Η προδοσία όμως θα φέρει τ' αποτελέσματα της το Φθινόπωρο του 42. Οι λαϊκοί ήρωες θα πιαστούν τότε σε κάποια μαντριά που κρύβο­νται. Ο Θόδωρος Χανιάς μαζί με δυο άλλους θα οδηγηθεί στο Ιταλικό Στρατοδικείο της Τρίπολης, όπου καταδικάζεται σε θάνατο κι εκτελείται. Αργότερα όμως, όταν θ’ αρχίσει τ' οργανωμένο αντάρτικο στην Πελοπόννησο, ένας απ' τους πρωτοπόρους αντάρτες που θα ανηφορίσουν στα λημέρια του Μαινάλου μαζί με τον Τσεκούρα, θα 'ναι κι ο ανιψιός του θρυλικού Θόδωρου Χανιά με το ψευδώνυμο "Θόδωρος" για να συ­νεχίσει, με ευνοϊκότερους πλέον όρους, τον αγώνα που ξεκίνησε πολύ νωρίς ο θείος του. Οι προδότες, κάποια ξαδέρφια Καλυβαίοι, θα πια­στούν από τον ΕΛΑΣ το καλοκαίρι του 43 και θα εκτελεστούν.
Ο Κορατζόπουλος, παρόλο που ήταν δεξιών τάσεων, όπως λέει ο Τσιρίκος, φέρθηκε πατριωτικά. Τρέχει στο κουρείο του ΕΑΜίτη Κώστα Μπιτσάνη, γιατί γνωρίζει ότι συχνάζουν εκεί άνθρωποι της Αντίστασης για να πάρουν τα μέτρα τους. Ο ίδιος ο κουρέας ο Κώστας Μπιτσάνης, μη γνωρίζοντας τη γιάφκα, που είναι το τσαγκαράδικο του Μουτσανά, ειδοποιεί αμέσως τον Τσιρίκο. Εκείνος χωρίς χρονοτριβή τρέχει και αρ­πάζει το Μουτσανά από το μαγαζί του και τον φέρνει στο σπίτι του. Βλέποντας τότε άδειο το τσαγκάρικο, ο Μπαρμπαγιάννης αποκαλύπτει με ανακούφιση και "θριαμβευτικά" πλέον τον αποστολέα. «Από 'δωμον της δώσανε"λέει. Οι Ιταλοί λυσσούν για να βρουν τον "εγκληματία" τσα­γκάρη, αλλά εκείνος την επόμενη μέρα προωθείται προς την οργάνωση της Τεγέας, όπου εκεί, με βάση τα χωριά Στρίγκου και Δεμίρι κυρίως, υπάρχουν σίγουροι άνθρωποι. Λίγο αργότερα στέλνεται στην Αθήνα.
Από προπολεμικά σ' εκείνα τα χωριά υπήρχε παράδοση στο επανα­στατικό κίνημα με τους αγωνιστές αγρότες κτηματίες Κ. Αναγνωστό­πουλο, Μπάμπη Παναγόπουλο (Πατάκα), Γιάννη Πετρόπουλο κ.ά. Και οι τρεις τους θα δολοφονηθούν αργότερα από το δοσίλογο μεταβαρκι-ζιανό κράτος, όπως κι ο Θόδωρος Δαλαμάγκας που θα πέσει με τον ΔΣΕ το '48.
Έντιμοι πατριώτες της Χωροφυλακής
Έτσι με τα δικριάνια, στα καλά οργανωμένα χωριά της Δ. Τεγέας Στρίγκου,_Δεμίρι_και, Τζίβα, όπως ομολογεί αργότερα ο μοίραρχος Ν. Κουκούτσης, τον κυνήγησαν οι γυναίκες, όταν πήγε με τους χωροφύλα­κες, να εφαρμόσει τις διαταγές της κατοχικής κυβέρνησης. Αργότερα βέ­βαια ο μοίραρχος αυτός θα εφοδιάζει με πλαστές ταυτότητες καταδιωκόμενους ΕΑΜίτες συμβάλλοντας με τον τρόπο του στον πατριωτικό αγώνα. Σ' αντίθεση με την πλειοψηφία των προϊσταμένων του και άλλων βαθμοφόρων της Χωροφυλακής, αποτελεί κι αυτός τιμητική εξαίρεση, όπως και άλλοι έντιμοι πατριώτες της Χωροφυλακής και της Αστυνο­μίας που δε θέλησαν να συνεργήσουν στο αντεπαναστατικό έγκλημα που τους είχαν διατάξει οι Κουίσλιγκς της "Κυβέρνησης" τους. Κάποιοι μά­λιστα θα προσχωρήσουν στην Αντίσταση και θα βαδίσουν το δρόμο του μαρτυρίου μαζί με το λαό πληρώνοντας και με την ζωή τους την πα­τριωτική τους συμπεριφορά.
Αυτή η μαζική ανυπακοή όμως εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για την "εύρυθμο" λειτουργία του Κατοχικού κράτους. Τα πιστά όργανα των Γερμανοϊταλών και των Βουλγάρων κατακτητών κινητοποιούν τον προπαγανδιστικό τους μηχανισμό. Στις 22 Ιουλίου στη μέση του καλο­καιριού, ο Νομάρχης Αρκαδίας Βουγιουκλάκης απευθυνόταν στο λαό της Αρκαδίας με πατερναλιστικό ύφος, για να τον προστατέψει και να τον συμβουλέψει προληπτικά:
"Σήμερον γεμάτος ευγνωμοσύνη για την ολόψυχο και αρρενωπή συν­δρομή σας εις τας μέχρι σήμερον μάχας της Αρκαδίας σας καλώ εις μίαν νέαν μάχην. ΤΗΝ ΜΑΧΗΝ ΤΗΣ ΤΑΞΕΩΣ.
Ίσως να μην σας συγκινεί η μάχη αυτή όπως συνεκίνησαν την υπερή­φανη και ευαίσθητην καρδίαν σας οι προηγούμενες μάχες. Αλλά η μάχη αυτή έχει ένα τεράστιο βάθος και μιαν αξίαν αυτόχρημα δραματική για την εθνική μας υπόσταση. Κανένα άτομο δεν μπορεί να είναι όρθιο μέσα στα ερείπια του κράτους, και τίποτα δεν μπορεί να είναι αγαπητό και τό­σο σεβαστό για τους αληθινούς 'Έλληνες, όσο ένα ισχυρό και δίκαιο κρά­τος. ισχυρό για να το, τρέμουν οι κακοποιοί, δίκαιο για να περιφρουρεί, ν' αναπτύσσει και να διανέμει δικαίως το μόχθο του λαού και τα εθνικά του εισοδήματα... "
Και για να είναι "ισχυρόν και δίκαιον" που θα το τρέμουν οι κακοποι­οί, δηλαδή όσοι δεν ανέχονται το πλιάτσικο των κατακτητών και τα εγκλή­ματα τους που οδήγησαν στο θάνατο από πείνα και δυστυχία μετά την δια­νομή "δικαίως του μόχθου του λαού και του εθνικού εισοδήματος" δηλαδή μετά την αρπαγή των πάντων, συνεχίζει τη χοντροκομμένη ειρωνεία του:
"...Υπάρχουν ακόμη άλλα άτομα πληρωμένα από ης ξένες προπα­γάνδες τα οποία με το προσωπείο του πατριωτισμού εξωθούν αφελείς τινάς εις εγκληματικός πράξεις ή θέτουν σε κυκλοφορία τερατώδη ψεύδη και έτσι ζουν αυτοί πατώντας εις τα πτώματα των άλλων της πατρίδος. Δεν υπάρχει βδελυρότερος εχθρός του έθνους από τα άτομα αυτά που με λίγα μικροσαμποτάζ πληρωμένα με λίρες εκθέτουν όλον τον λαόν σε σκληρά μέτρα εκ μέρους των Αρχών Κατοχής και την πατρίδα σε κίνδυ­νο πλήρους διαλύσεως. ...ΑΡΚΑΔΕΣ το μόνο αποτέλεσμα είναι τα σκληρά μέτρα των αρχών κατοχής σε βάρος του συνόλου του πληθυσμού. Διότι όπως σας ανέπτυξα εις επανειλημμένος μου περιοδείας και προ­σωπικώς εις τους Προέδρους των Κοινοτήτων και τα όργανα της τάξε­ως, δίκαιον του πολέμου δίδει εις τας Αρχάς Κατοχής όπως δια τας εγκληματικός πράξεις θεωρούν ως υπεύθυνους όλον τον πληθυσμόν και να λαμβάνουν κατ' ανάγκη σκληρά μέτρα, και δη του θανάτου εναντίον ομήρων εκ του πληθυσμού. Πέραν όμως τούτου, ακούσατε τον πρωθυπουργόν ομιλούντα εις τας περιοδείας του, το έχετε ακούσει από μένα χίλιες φορές ότι δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για τη νίκη του Άξο­νος. .."
Κι εφόσον λοιπόν ο Άξονας θα επιβάλλει έτσι ή αλλιώς τη νέα τάξη πραγμάτων τους αφήνει να το μελετήσουν και μόνοι τους το θέμα: «... ΑΡΚΑΔΕΣ. Σκεφτείτε καλά όσα σας λέγω. Σεις που άλλωστε επιδείξα­τε μέχρι τώρα πλήρη νομιμοφροσύνη και πλήρη κατανόηση του Εθνικού χρέους. Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΤΑΞΕΩΣ πρέπει να πάρει μορφήν Εθνικής σταυροφορίας εις την Αρκαδίαν. Καθένας από σας πρέπει να κοιμάται και να ξυπνά με την ιδέα ότι είναι η ίδια η Ελλάς. Συνεπώς πρέπει να εί­ναι άγρυπνος φρουρός φύλαξ της ησυχίας και της τάξεως...»
Επειδή έχει αρχίσει όμως η ανησυχητική δράση με τις πρώτες μορφές της σπεύδει να γίνει συγκεκριμένος. «... Πίσω από κάθε καλώδιο και από κάθε σύρμα τελεγράφου, πίσω από κάθε υδραγωγείο και υδραυλική εγκατάσταση, πίσω από κάθε κτίριο δημόσιον ή ιδιωτικόν και από κάθε εν γένει έργον ή εγκατάσταση που χρησιμοποιείται αμέσως ή εμμέσως δια τας ανάγκας και τη ζωή των ενόπλων δυνάμεων της κατοχής και των οποίων η μερική ή ολική βλάβη δύναται να βλάψει τον πληθυσμό και να τον κάνει να υποφέρει, πρέπει να ίσταται φρουρός άγρυπνος το σύνολο του πληθυσμού, ώστε ο κάποιος να γνωρίζει ότι πριν επιτύχει το δολο­φονικό έργον εναντίον της πατρίδος θα στραγγαλιστεί. Σύσσωμος ο λα­ός πρέπει να στέκεται φρουρός της ησυχίας του και της Ελληνικής Πα­τρίδας. ..»
Οι πατρικές του νουθεσίες όμως στο πεινασμένο λαό έχουν και συνέ­χεια:
«.. .ΑΡΚΑΔΕΣ ΘΕΛΩ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΤΕ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΑΧΗΝ ΤΗΣ ΤΑΞΕΩΣ ΟΤΙ ΕΙΣΘΕ ΤΑ ΑΞΙΑ ΤΕΚΝΑ ΤΗΣ ΠΑΊΡΙΔΟΣ... Παραδώσατε αμέσως εις τας αρχάς παν όπλον είτε πολεμικόν είτε κννηγετικόν που τυχόν απέμεινεν ακόμα εις τα χέρια σας. Αι Ιταλικαί αρχαί θα συγχωρήσουν και πάλι την καθυστερημένη παράδοσιν. Παραδώσατε αμέσως και πάντα και παν όργανο προπαγάνδας.
ΑΡΚΑΔΕΣ, Προσέξατε, προσέξατε πολύ την έκκληση μου αυτή. Ο κίνδυνος ενα­ντίον του καθενός μας προσωπικώς είναι άμεσος και μεγάλος, ο κίνδυ­νος της πατρίδος είναι τρομακτικός. Δώσατε ενώπιον της Ελλάδος τον όρκον ότι εις την ΑΡΚΑΔΙΑΝ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΣΑΜΤΟΤΑΖ ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΕΤΕ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΗ ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΝΙΚΗ»
Προδοσίες - συλλήψεις
Και πράγματι το "πατριωτικό" αυτό κάλεσμα του Βουγιουκλάκη για να αποτραπούν οι "αντεθνικές" ενέργειες των δολιοφθορέων συνωμο­τών έχει κάποια αποτελέσματα. Λίγες μέρες αργότερα στα τέλη Ιουλίου μετά από προδοσία ξαναγίνονται συλλήψεις απ' τους Ιταλούς στην Τρί­πολη και τη γύρω περιοχή.
Έτσι φυλακίζονται οι αγωνιστές Θόδωρος Δαλαμάγκας από το Δεμήρι, ο νεαρός Οδυσσέας Τσουκόπουλος από του Τζίβα, ο Νιόνιος Ταλαγάνης απ' τη Δόριζα, ο Αντώνης Γιαλής απ' την Τρίπολη κι άλλοι. Καλά ενημερωμένη η φασιστική Ιταλική αστυνομία έστησε καρτέρι. Έγινε όμως αναβολή μιας προγραμματισμένης σύσκεψης που θα γινόταν στο καλύβι των Τσουκοπουλαίων έξω απ' το χωριό τους τη νύχτα 26 προς 27 του μήνα και δεν πιάστηκαν καμιά σαρανταριά αγωνιστές που επρόκειτο να συμμετάσχουν. Βρέθηκαν έτσι μονάχα οι λίγοι που προαναφέρθηκαν.
Πορεία στην καρδιά του Μωρηά - Μαίναλο
Ο Γερο Μίχος μαζί με το Νίκο Διένη (Παπούα) μετά τη μεγάλη επι­τυχία των ανταρτών στο Λεόντιο, αφού παραμείνανε κάμποσες μέρες στη βόρεια Πελοπόννησο, στις αρχές Αυγούστου κατευθύνονται προς το κέντρο του Μωρηά, για να συνδεθεί κάπως το νεοσυγκροτημένο αρχη­γείο Πελοποννήσου με τα αντάρτικα τμήματα που έχουν εμφανιστεί στις διάφορες περιοχές. Παράλληλα ο Παντελής Λάσκας (Πελοπίδας) τρα­βάει ανατολικά προς τα βουνά της Αργολίδας-Κορινθίας κι ο Γιάννης Μιχαλόπουλος (Ωρίων) δυτικά προς την Ηλεία και μετά νοτιότερα στη Μεσσηνία.
Στην καρδιά του Μωρηά δεσπόζει το ελατοσκεπασμένο Μαίναλο, που το περιβάλλουν οι θρύλοι απ' την αρχαιότητα, που το θέλαν βασί­λειο του θεού Πάνα, όπως πίστευαν οι ορεσίβιοι Αρκάδες. Άλλοτε ήταν καταφύγιο της κλεφτουριάς και μέσα στις αγκαλιές του στα δυτικά της Τρίπολης βρίσκονται τα απομεινάρια απ' το χωριουδάκι Λιμποβίσι με το σπίτι των Κολοκοτρωναίων. Τώρα ήρθε η ώρα να ξαναζωντα­νέψουν τα λημέρια του Γέρου του Μωρηά, του μεγάλου στρατηλάτη της Εθνεγερσίας του 1821.
Η οργάνωση του ΕΑΜ ετοι­μάζεται, για να στηθεί κι εδώ το αντάρτικο. Μέσα στην ασφυχτικά ελεγχόμενη, λόγω της στρατηγικής της σημασίας, Τρίπολη, απ' τις πρώτες μέρες της Κατοχής είχαν αρχίσει οι αντιστασιακές κινήσεις, αρχικά με τη Νέα Φιλική Εταιρεία κι αργότερα με το ΕΑΜ. Όπως έχει προαναφερθεί, στα πρώτα βή­ματα της η οργάνωση βοηθήθηκε και από την παρουσία του Νίκου Πλουμπίδη, ενώ απ' τις αρχές του 42 οι Ιταλοί με συλλήψεις και βα­σανιστήρια προσπάθησαν να την ξεπαστρέψουν χωρίς να τα καταφέρουν.





















Τώρα, μαζί με τους άλλους (καταπόνητους αγωνιστές που διαδραματίζουν ηγετικό ρόλο,
όπως τον υπάλληλο των (Τ.Τ.Τ.) Παρασκευά Δημόπουλο, τον Πολύβιο Ισσαριώτη, το Νιόνιο Ταλαγάνη, τους δικηγόρους Χρήστο Μπρούσαλη και Νίκο Δεληβοριά, τον τελειόφοιτο της Νομικής Γιώργη Παπαϊωάν-νου, τον τραπεζικό Γιώργο Γιαννόπουλο, το συμβολαιογράφο Γιάννη Σιμόπουλο στη Μεγαλόπολη, ή το ράφτη Τάσο Κακαβούλια που κινιό­ταν απ' την αρχή στην περιοχή Άστρους της Κυνουρίας, βρίσκεται κι ένας πρώην πολιτικός εξόριστος ο παλαίμαχος κομμουνιστής Γιάννης Πετρόπουλος, από το χωριό Στρίγκου της Τεγέας, που είναι καμιά δε­καριά χιλιόμετρα νότια της Τρίπολης. Ο μελαμψός Τεγεάτης κτηματίας που είχε μυηθεί στις επαναστατικές ιδέες, όταν βρισκόταν παλιά στην Αίγυπτο, είχε πιαστεί από το 1938 απ' το μεταξικό καθεστώς και είχε οδηγηθεί στην εξορία αφήνοντας πίσω τη γυναίκα του με τέσσερα μικρά παιδιά.
Στις 13 Γενάρη κρέμασαν στην Ψηλή Βρύση (Μάνεση) Τεγέας άλ­λους 19, μετά από μια συμπλοκή που έγινε σ' εκείνο το χωριό όπου είχε σκοτωθεί ένας Γερμανός αξιωματικός από τον ΕΠΟΝίτη Χρήστο Μαλλίρη στην προσπάθεια του τελευταίου να διαφύγει. Νωρίτερα ο Μαλλίρης είχε πιαστεί στις Ρίζες Τεγέας να μεταφέρει ένα ολόκληρο τυπογρα­φείο με φορτηγό αυτοκίνητο προς τον Πάρνωνα.
Το τυπογραφείο είχε μεταφερθεί από την Αθήνα με το φορτηγό του οικονομικού ενισχυτή του ΕΑΜ εμπόρου Κώστα Παπαδόπουλου από το Δεμίρι Τεγέας που δέχτηκε ν' αναλάβει αυτή την τρομερά επικίνδυνη αποστολή. Από αμέλεια κάποιων υπεύθυνων της οργάνωσης στην Αρκα­δία είχε αφεθεί για δυόμισι μήνες σ' ένα καλύβι των Τσουκοπουλαίων έξω από το χωριό Τζίβα της Τεγέας. Κατά το Δημήτρη Ανδρουκάκη προ­κύπτουν ευθύνες στον Κώστα Ζησιαδη (καπετάν Αχιλλέα) που δεν είχε ενεργήσει. Έτσι εκτός του πολύτιμου για τις ανάγκες του αντάρτικου τυ­πογραφείου που ήταν κρίσιμο για την ενημέρωση, και του φορτηγού που χάθηκαν, σκοτώθηκε κι ο ενθουσιώδης Χρήστος Μαλλίρης από την Κερασίτσα Τεγέας, αλλά και η ηλικιωμένη Στάμω Μπουζάνη μητέρα αγω­νιστών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, αφού προηγούμενα κάψαν και το σπίτι της στην Ψηλή Βρύση. Τον Κώστα Παπαδόπουλο θα τον εκδικηθεί ο δοσιλογισμός αργότερα το 1949, αφού πρώτα του στήσει κατηγορία σε Στρατοδικείο της Τρίπολης και θα τον εξοντώσει με το εκτελεστικό απόσπασμα.
Ξαναστήνονται τα λημέρια του Μαινάλον -Καταστροφή Γερμανικού τμήματος στα Κανελλάκια
Το ανασυγκροτούμενο 11ο Σύνταγμα έστησε τα λημέρια του μέσα στην καρδιά του Μωρηά, στο ελατοσκεπασμένο Μαίναλο. Στα Μαγούλιανα, στο ψηλότερα κατοικημένο χωριό της Πελοποννήσου, σε υψόμε­τρο 1.350 μέτρα, 5-6 χιλιόμετρα δυτικά της Βυτίνας, ο παλιός κομμου­νιστής Γιάννης Πετρόπουλος, ο καπετάν "Μαυρόγιαννης", από του Στρίγκου της Τεγέας, είχε συγκεντρώσει γύρω στους 200 μαχητές, ενώ διατάχτηκαν να συγκεντρωθούν εκεί κι άλλες δυνάμεις. Ένας λόχος από το 12ο Σύνταγμα με τον υπολοχαγό Βαρελά απ' την Ηλεία κι ένας από το 8ο με το Γ. Γιαννιό.
Στο μεταξύ κατατάσσονται και νέοι εθελοντές, ενώ από το 6ο Σύ­νταγμα επιστρέφει κι ο λοχαγός Τσεκούρας που είχε αναλάβει εκεί το δεύτερο τάγμα. Φτάνοντας στα Μαγούλιανα τον καλωσορίζουν οι αντάρτες ξανά στην Αρκαδία ρωτώντας τον για την πορεία του αγώνα στις περιοχές που ήταν. Ο Τσεκούρας δε χάνει την ευκαιρία: "Παιδιά, και οι πέτρες γίνονται αντάρτες και κυνηγάνε τους Γερμανούς! Τίποτα άλλο δεν έχω να σας πω!"










Καπεταναίοι του 11ου συντάγματος. Από αριστερά; Τ. Τοντουνας, Καπετάν Γιάν­νος, Γ. Ασσιούρας (Ξενοφών), Β. Τσεχονρας (καπετάν Βήκος), Γ, Πετρόπουλος (Μακρυγιάννης). Αλεκ. Τσουχάπονλος, γονατιστός ο διμοιρίτη Ψαράχης και δίπλα του άλλοί δυο αντάρτες (δεν είναι γνωστά τα ονόματα).
Σ' ένα χωριό νοτιότερα της Βυτίνας, το Πυργάκι, εκεί που τον Οκτώ­βρη του 43 έγινε συμπλοκή με τον Ε.Σ., βρίσκονται οι πηγές του Μεθυδρίου που υδρεύουν μεταπολεμικά την Τρίπολη και πολλά χωριά γύρω της. Μ' αυτό το άφθονο και υγιεινό νερό οι αντάρτες προσπαθούν να ξε­χάσουν το λιγοστό ψωμί τους για να ξεγελάσουν την πείνα τους που θε­ριεύει και από τις εντατικές ασκήσεις του ανταρτοπόλεμου.
Οι πληροφορίες που συγκεντρώνονται στο αντάρτικο αρχηγείο Μαι­νάλου, απ' τις πολιτικές οργανώσεις, λένε ότι κατά διαστήματα πηγαί­νουν Γερμανικά αυτοκίνητα απ' την Τρίπολη, μπαίνουν στο Μαίναλο και παίρνουν ξυλεία, την πηγαίνουν στο εργοστάσιο στο Χρυσοβίτσι, προστατευόμενοι με ισχυρή δύναμη, τη σχίζουν και τη χρησιμοποιούν για λογαριασμό τους. Η απουσία μέχρι τότε αξιόλογης αντάρτικης δρά­σης σ' αυτή την περιοχή τους είχε διευκολύνει κι είχαν αποθρασυνθεί ώστε να μπαίνουν ανενόχλητα μέσα στο πυκνό δάσος και να λυμαίνο­νται το φυσικό πλούτο της ιδιαίτερης πατρίδας του Θόδωρου Κολοκοτρώνη. Ο Μαυρόγιαννης με τους αξιωματικούς του αποφασίζουν τότε να χτυπήσουν, λέει ο Τσεκούρας.
Γίνεται σύσκεψη μεταξύ των αξιωματικών και καπετάνιων μέχρι διοίκηση λόχου, για την οργάνωση της επιχείρησης, όταν κάποιος σε μια στιγμή προτείνει:
"...Να φέρουμε και τους διμοιρίτες και τους ομαδάρχες να δούνε τα πράγματα..."
Πετάγεται όμως αμέσως ο Βαρελάς: "Παιδιά, άμα έρθει πολύ κόσμος θα πουτανέψει η υπόθεση...!" κι ενώ οι άλλοι ξεσπούν σε γέλια, ο Βαρε­λάς διευκρινίζει: "... δε θα κρατηθεί το μυστικό..."
Έτσι, η επιχείρηση προετοιμάζεται κάθε πρωί σαν άσκηση ενέδρας και μετά οι αντάρτες ξαναγυρίζουν στο Πυργάκι. Η απόφαση είναι να χτυπηθούν τα αυτοκίνητα, όταν θα γυρίζουν φορτωμένα, και οι πάνο­πλοι Γερμανοί στρατιώτες που θα τα συνοδεύουν να βρεθούν ακάλυ­πτοι. Διαφορετικά, θα επωφεληθούν από τις σιδερένιες καρότσες των αδειανών φορτηγών και οι αντάρτες θα δυσκολευτούν να τους εξουδετε­ρώσουν.
Στις 24 Ιουνίου, το πρωί, το αντάρτικο φυλάκιο της Πιάνας ειδο­ποιεί ότι έρχονται 15 Γερμανικά φορτηγά. Όλα είναι πλέον έτοιμα. Οι αντάρτες τα αφήνουν να πάνε να φορτώσουν, για να τα "περιποιηθούν" με το γυρισμό. Πιάνουν θέσεις και περιμένουν, αφού από πριν έχουν προετοιμαστεί όλες οι λεπτομέρειες...
Πριν από το μεσημέρι, ακούγεται επιτέλους το μουγκρητό των βαρυ­φορτωμένων φορτηγών, να πλησιάζει στη θέση Καννελάκια. Οι καμου­φλαρισμένοι αντάρτες καραδοκούν με αγωνία...Ένα ένα τ' αυτοκίνητα μπαίνουν στη ζώνη του θανάτου και οι αντάρτες μετράνε: Ένα, δύο, τρία... δεκατέσσερα... περιμένοντας και το 15ο να μπει στην ενέδρα, αλ­λά εκείνο δε φαίνεται πουθενά. Στο πίσω μέρος της ενέδρας βρίσκεται ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Αλέκος Τσουκόπουλος, φοιτητής της Νομικής και πολεμιστής της Αλβανίας, συγχωριανός του Βάσου Τσεκούρα, του διοικητή του τάγματος, που βρίσκεται μπροστά με το Μαυρόγιαννη πε­ριμένοντας ν' αρχίσει από πίσω το πυρ...
Το πρώτο αυτοκίνητο πλησιάζει στην έξοδο της ενέδρας και δεν ακούγεται επιτέλους ο πυροβολισμός, για ν' αρχίσει το άγριο πανηγύρι. Τα νεύρα πάνε να σπάσουν, όταν τα πρώτα αυτοκίνητα αρχίζουν να βγαίνουν και τίποτα δε σαλεύει. Ο Μαυρόγιαννης πάει να εκραγεί κι απευθύνεται στον Τσεκούρα:
- Τι θα κάνουμε τώρα!!;
- Θ' αρχίσουμε τη μάχη, απαντάει αποφασιστικά ο καπετάν Βάσος βγάζοντας το μπιστόλι, για να ρίξει...
- Κι ο Αλέκος τι θα κάνει!;
- Θα κάνει ό,τι πρέπει...
Ξεσπάει τότε η άγρια θανατερή ομοβροντία που μαζί με το "αέρααα!" τραντάζει τη σιγαλιά της ήρεμης φύσης.. Κάποιοι Γερμανοί προσπαθούν να οχυρωθούν κοντά στις ρόδες., και μερικοί καταφέρνουν να οργανώσουν κάποια άμυνα. Δε θ' αργήσει όμως να ακουστεί η σάλπιγγα και επακολουθεί μια σαρωτική αντάρτικη έφοδος όπου αρπάζονται σώμα με σώμα με τον εχθρό. Ο αντάρτης Νίκος Μελιδώνης απ' το Παρθένι, νεα­ρός ΕΠΟΝίτης, θυμάται το συμμαχητή του Χριστοδουλόπουλο να 'χει βουτηχτεί ολόκληρος στο αίμα σαν κρεουργημένος. Τελικά θα βγει απ' το μακελειό με μικροτραύματα...
Πριν περάσουν 20 λεπτά ολοκληρώνεται η καταστροφική αντάρτικη καταιγίδα. 3 αυτοκίνητα ξεφύγανε όμως από του χάρου τα δόντια, επω­φελούμενα από τη σύγχυση της καθυστέρησης με την αναμονή και 15ου αυτοκινήτου, που τελικά δεν υπήρχε. Ήταν λάθος της αρχικής καταμέ­τρησης κι όσοι Γερμανοί προπορεύτηκαν φάνηκαν τυχεροί και τσακί­στηκαν ν' απομακρυνθούν πανικόβλητοι...
...Στα γρήγορα, κι ενώ συνεχίζονται κάποιοι αραιοί πυροβολισμοί, ο λαός και οι πολιτικές οργανώσεις απογυμνώνουν τα κατεστραμμένα αυ­τοκίνητα από τα χρήσιμα για*το πόδεμα λάστιχα, από μπαταρίες κ.τ.λ. Ένα φλεγόμενο αυτοκίνητο απειλεί με φωτιά το δάσος κι ο Τσεκούρας διατάζει να σβήσει αμέσως... Τ' αρκαδικά έλατα, το καταφύγιο της λευ­τεριάς, δεν είναι όμως τόσο εύφλεκτα...
Μετά τη μάχη, οι αντάρτες συγκεντρώνουν τα λάφυρα από το εχθρι­κό οπλοστάσιο, μυδράλια, αυτόματα κ.τ.λ. Ένας απ' αυτούς περιεργάζε­ται ένα νεοαποκτημένο ρωσικό εφτάσφαιρο, όταν εκείνο εκπυρσοκροτεί και η σφαίρα εξοστρακίζεται και χτυπάει έναν αντάρτη στη μασχάλη προκαλώντας ακατάσχετη αιμορραγία που γρήγορα του κόβει το νήμα της ζωής... Απ' τους Έλληνες παρτιζάνους κοντά στις τόσες άλλες στε­ρήσεις λείπουν και οι ανέσεις με τα οργανωμένα νοσοκομεία κ.τ.λ., για να σώσουν κάποιους συντρόφους τους.
Την άλλη μέρα ο νεκρός αντάρτης, ο Παναγ. Παναγόπουλος από τη Βάχλια της Γορτυνίας μαζί με τον άλλο ήρωα της μάχης, το Γ. Αγγελό­πουλο, θα κηδευτούν ψηλά στα Μαγούλιανα σαν σταυραητοί του επικού αγώνα της λευτεριάς... Άλλοι δυο τραυματίες αντάρτες είναι το τίμημα σ' ΕΛΑΣίτικο αίμα για το νέο σημαντικό θρίαμβο στα Καννελάκια.
Γύρω στους 70 υπολογίζονται οι Γερμανοί νεκροί. Ο διοικητής τους στην Τρίπολη κόντεψε να τρελαθεί. Ο Παπα-Καραπαναγιώτης απ' το Παρθένι, στου οποίου το επιταγμένο σπίτι έμενε ο Γερμανός, βλέπει το διοικητή να οδύρεται:
"Γιατί; Οι άνδρες μου καλοί καγαθοί! Γιατί;..." Την απάντηση του τη χρωστάει ασφαλώς ο Χίτλερ...
Μετά την καταστροφή στα Καννελάκια, οι Ναζί δεν προέβησαν σε αντίποινα, όπως λέει ο Τσεκούρας. Καταπτοημένοι, στείλανε τον Ερυ­θρό Σταυρό να μαζέψει τους νεκρούς και κατάλαβαν πλέον μετά κι απ' αυτό το νέο ισχυρό χτύπημα που ακολούθησε μέσα σε δέκα μέρες από το Βαλτέτσι, ότι υπάρχει γύρω από την Τρίπολη μια ισχυρή απειλή. Έτσι, δεν αποτολμούν πλέον να ξαναμπούν στο Μαίναλο κι ο ορεινός αυτός όγκος θα γίνει βασικό στήριγμα του αντάρτικου.
Δε θα περάσει και πολύ καιρός, όταν μέσα στον Ιούλιο μήνα στις βόρειες παρυφές του Μαινάλου οι Γερμανοί θα πάθουν κι άλλες πανω­λεθρίες στη Βλαχέρνα και στον Καρδάρα, Τμήματα του τάγματος Τσεκούρα διατεταγμένα σωστά, αφού μάλιστα χρειάστηκε, όπως λέει ο ίδιος, να κοντραριστεί και να μην υπακούσει σε υπόδειξη του καπετάνι­ου του Συντάγματος Καραμούζη, κοντά στον οδικό άξονα Τρίπολης -Καλαβρύτων και με επικεφαλής τους αξιωματικούς Κοδέλα απ' τα Βέρβενα και Κώνσταντοπουλο απ' το Λεβίδι θα καταστρέψουν κάμποσα · Γερμανικά· αυτοκίνητα με δεκάδες Γερμανούς νεκρούς.
Στις 22 Ιούλη οι Βλαχερναίοι κοντά στα ερειπωμένα από τη φωτιά σπίτια του χωριού τους που 'χαν κάψει οι Γερμανοί μετά από μια πρώτη επιχείρηση των ανταρτών εκεί στις 11 Ιούλη, θα πάρουν εκδίκηση βοηθώντας το ξεπάστρεμα των Γερμανών με δικριάνια και τσεκούρια...
Έτσι, έγινε πολύ έντονη η αντάρτικη δράση γύρω από την Τρίπολη και η ταγματασφαλίτικη φωλιά του. Παπαδόγκωνα μαζί με τους Γερμανούς άρχισε να αισθά­νεται την τιμωρό παρουσία της. Άλλα τμήματα του 11ου Συντάγματος θα πιέζουν προς τα νότια του Μαινάλου με συνεχή χτυπή­ματα και καταστροφές της σιδη­ροδρομικής και οδικής συγκοινω­νίας Τρίπολης - Μεγαλόπολης, Στο Ρούτσι - Λεοντάρι θα τινα­χτούν 2-3 φορές αμαξοστοιχίες, ενώ άλλα καταδρομικά τμήματα με αποφασισμένους ΕΛΛΑΣίτες χτυπάνε στόχους γύρω και μέσα από την Αρκαδική πρωτεύουσα.

Αλέκος Τσονχόπονλος από τον Τζίβα Τεγεας. Από ης τραγικότερες μορφές τον αγώνα. Ποντοπόρος αγωνιστής, διοικητής λόχου τον ΕΛΑΣ χι αργότερα ταγματάρχης του ΛΣΕ. Η οικογένεια του σύσσωμη υπέστη τους μετακατοχικούς διωγμούς. Το ! 944 είχε σκοτωθεί ένας αδερφός τον. Το 1948 Ελληνικό Στρα-τούικείο εκτέλεαε το γαμπρό τον Μπο-τόιιονλο. Η τραγωόία κορυφώθηκε το Φλεβάρη τον 1949, όταν εχτελέστφε ο ίδιος από τους συναγωνιστές τον μετά τη μάχη στον Άγιο Βασίλη του Πάρ­νωνα. .. Εξιλαστήριο θύμα στο απελπι­στικό αδιέξοδο ενός άνισου αγώνα..,
















Οι τρεις Τεγεάτες συντελεστές του θριάμβου στα Καννελάκια θα 'χουν κι αυτοί τη δραματική πορεία των αγωνιστών μετά τη Βάρκιζα. Ο Τσεκούρας θα αποταχτεί, μετά από φυλακές κι εξορίες, απ' το Στρατό και θα δουλέψει σαν εργάτης σε πουκάμισα. Ο Μαυρόγιαννης θα εκτελε­στεί αρχές του 48 από Στρατοδικείο της Τρίπολης αφήνοντας πίσω 4 ορ­φανά παιδιά. Ο Τσουκόπουλος θα 'χει τραγικότερη τύχη αφού θα εκτε­λεστεί από τον Δ.Σ.Ε. μετά τη μάχη του Άγιο Βασίλη αρχές 49. Θα του αποδώσουν ευθύνες σαν διοικητή του αντάρτικου τμήματος που έπαθε εκεί ζημιά...
Απελευθέρωση Γυθείου και Σπάρτης - Σύμπτυξη ταγματασφαλιτών στο Μυστρά
Δυο μέρες μετά τη φονική μάχη του Αχλαδόκαμπου, στη μαρτυρική Λακωνία που 'χε οργιάσει ο ταγματασφαλιτισμός, ο ΕΛΑΣ έμπαινε στην πόλη του Λεωνίδα.
Ο λαός θαύμαζε την υποδειγματική τάξη των ηρώων του βλέποντας τους να παρελαύνουν στους δρόμους της με τους ηγέτες τους, το Λάτση, το Σφακιανό, τον Ατζακλή, το Σταθάκη, τον Αστραπόγιαννο, τον Απολοδήμα κι όχι τα "τέρατα" που θα τον κατασπάραζαν...
Νωρίτερα, όπως θυμάται ο λοχαγός Τσεκούρας που πολιορκούσε κι αυτός με δυνάμεις του 11ου την πόλη, είχε έρθει σ' επαφή με Σπαρτιάτες που 'ρθαν να τον συναντήσουν κι έστειλε μήνυμα στον καθηγητή του της Σχολής Ευελπίδων, Ζαρουχλιώτη, έναν από τους αρχηγούς των ταγμα­τασφαλιτών, για να παραδοθεί, χωρίς όμως να υπάρξει ανταπόκριση. Τελικά οι σύμμαχοι των Ναζί που μέχρι τις τελευταίες μέρες της Κατο­χής έκαμαν ωμότητες κι εγκλήματα βασανίζοντας τη Λακωνία, αφού άρ­παξαν τρόφιμα και φάρμακα, την κοπάνησαν νύχτα μ' άλλους δοσίλογους και κλειστήκανε στο Μυστρά, για ν' αντιτάξουν άμυνα από τα με­σαιωνικά φρούρια των Παλαιολόγων. Επωφελήθηκαν να διαφύγουν απ' τη Σπάρτη, αφού η φρούρηση της περιμετρικά ήταν δύσκολη με τις λιγο­στές αντάρτικες δυνάμεις που τους πολιορκούσαν. Άλλοι όμως από τους επιστρατευμένους ταγματασφαλίτες που δεν είχαν λόγους να φο­βούνται τον ΕΛΑΣ δεν τους ακολούθησαν.
Η πρωτεύουσα της Λακωνίας στις 20 του Σεπτέμβρη ήταν έτσι η πρώτη πόλη του Μωρηά απ' όσες είχαν εγκατασταθεί Τάγματα που λευ­τερώθηκε χωρίς αιματοχυσία.
Μετά από λίγο κατακλύστηκε από τον κόσμο των γύρω χωριών, που τραγουδώντας αντάρτικα τραγούδια δονούσαν το λεύτερο αέρα της, για να φτάσει το συγκλονιστικό του μήνυμα 5-6 χιλιόμετρα πιο πέρα, στο γειτονικό Μυστρά, που θα γίνει η τελευταία εγκληματική σφηκοφωλιά που θα προβάλλει αντίσταση στην Πελοπόννησο.
Ο Ζαρουχλιώτης και οι άλλοι, ξευτελίζοντας το ηθικό νόημα της μέ­χρι εσχάτων αντίστασης για την πατρίδα, που άφησε παρακαταθήκη στις Θερμοπύλες ο άλλοτε βασιλιάς των Σπαρτιατών, έμειναν μέχρι τέλος αμετανόητοι στις εγκληματικές τους πράξεις.
Οι αντάρτες του Τσεκούρα μέχρι ν' αντικατασταθούν από άλλα τμή­ματα επολιόρκησαν και το Μυστρά και διαπραγματεύτηκαν με τους ταγματασφαλίτες χωρίς αποτέλεσμα και πάλι.
Στο μεταξύ, νοτιότερα, οι ταγματασφαλίτες του Γυθείου, αφού προ­σπάθησαν αρχικά να ενωθούν με τους άλλους στη Σπάρτη και παρεμπο­δίστηκαν απ' τον ΕΛΑΣ, τελικά θ' αφοπλιστούν αργότερα και θα κλει­στούν στη νησίδα Κρανάη. Προηγούμενα θα πάρουν εγγυήσεις απ' τους Άγγλους που τους υποδέχτηκαν με την ίδια αψίδα που κατευόδωσαν νω­ρίτερα τους Γερμανούς.
Και πράγματι οι Βρετανοί θα τους κρατήσουν συντεταγμένους στο νησάκι, παρεμποδίζοντας με τανκ στο πορθμείο, που ενώνει την ξηρά, όχι μόνο αυτούς που θέλουν να πλησιάσουν το νησάκι, αλλά κι αυτούς που θέλουν να φύγουν! Οι Άγγλοι, γράφει ο Κώστας Βουγιουκλάκης, για να εμποδίσουν τη διαρροή των ταγματασφαλιτών, φρόντιζαν με υπο­σχέσεις ν' αναφτερώσουν το κουρελιασμένο ηθικό τους και να τους κρα­τήσουν ενωμένους. Οι ταγματασφαλίτες οι οποίοι ήθελαν να φύγουν από το Μαραθονήσι (Κρανάη) για τα σπίτια τους, ακολουθώντας συγγε­νείς τους ΕΑΜίτες κι ΕΛΑΣίτες εμποδίζονταν από τους φανατικούς με την απειλητική προειδοποίηση:
"...Πού πάτε ρε!... Σε λίγες μέρες θα βγούμε εμείς από δω μέσα και θα κλειστούνε οι ΕΑΜοκομμουνιστές. Μας το υποσχέθηκε κοτζάμ Άγγλος ταγματάρχης!..."
Άφιξη Καννελόπουλου - Διαπραγματεύσεις
Στις 27 του Σεπτέμβρη αποβιβάζεται όμως στην Καλαμάτα από μια τορπιλάκατο ένας από τους υπουργούς της "Εθνικής Κυβέρνησης". Λί­γο νωρίτερα είχε φτάσει στα Κύθηρα με Αγγλικό αντιτορπιλικό.
Είναι η ημέρα της επετείου ίδρυσης του ΕΑΜ, και στην Καλαμάτα έχει οργανωθεί συγκέντρωση. Με την ευκαιρία ο υπουργός Π. Καννελόπουλος δε διστάζει να μιλήσει κολακευτικά για τον αγώνα του ΕΑΜ χα­ρακτηρίζοντας το "την πιο μεγάλη πανεθνική οργάνωση αντίστασης".
Την επομένη, απευθύνει διάγγελμα στο λαό της Πελοποννήσου κι, αφού μιλάει για την ενότητα που δηλώνει ότι εκπροσωπεί "εκτός της με-ρίδος εκείνων που συνεργάστηκαν με τον εχθρό", καταλήγει: "όταν εγκα­τασταθεί η Ελληνική Κυβέρνηση στην πρωτεύουσα της Ελλάδας, στην Αθήνα μας, θα οργανώσει το σύστημα των κυρώσεων που επιβάλλει η εθνική σννείδησις. Θα λάβω όλα τα αναγκαία μέτρα για να διευκολυνθεί από τούδε το έργο αυτό της Κυβέρνησης..."
Ο υπουργός συνοδεύεται συμβολικά από λίγους "απελευθερωτές" Βρεττανούς, που στην Καλαμάτα έφτασαν με τη μάσκα της Ελ-Ελ, μιας υπηρεσίας που θα μοιράσει τρόφιμα στον πεινασμένο λαό. Στην πραγ­ματικότητα όμως είναι ένα τμήμα της Ιντέλιτζενς με επικεφαλής έναν ταγματάρχη Μακένζι, που έχει ως έργο πραγματικό να οργανώσει την αντίσταση κατά του ΕΑΜ και τις βάσεις της Αγγλοκρατίας στην ελεύθε­ρη Καλαμάτα, και όχι να διανείμει τρόφιμα, από τα οποία έχει ελάχιστα, και θα τα χρησιμοποιήσει για δόλωμα στον πεινασμένο λαό.
Στις 28 του Σεπτέμβρη πρωί - πρωί ο Καννελόπουλος συναντιέται με τον Άρη κι άλλα στελέχη του αντάρτικου και ξεκινούν μαζί μ' αυτοκί­νητο προς την Τρίπολη. Περνούν από τα χωριά κάνοντας σταθμούς και μιλώντας σε ενθουσιώδεις συγκεντρώσεις του λαού και μπροστά σε τμή­ματα του ΕΛΑΣ, όπως στη Μεγαλόπολη, το βράδυ φτάνουν στο χωριό Μπολέτα (Μάκρη), 5-6 χιλιόμετρα νότια της Τρίπολης. Εκτός από τους ηγέτες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που τους συνοδεύουν, ακολουθούν από κοντά ο σμήναρχος Βήλος, ο ταγματάρχης Κρίστι Μύλερ και 27 Βρετανοί στρατιώτες "κομμάντος" μ' επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Τοντ.
Αργότερα ο Καννελόπουλος θα ομολογήσει την κυριαρχία του ΕΑΜ παντού, λέγοντας ότι δε βρήκε ούτε στην Καλαμάτα ούτε σε καμιά άλλη πόλη της Πελοποννήσου, εκτός από την Πάτρα, ούτε Χωροφυλακή ούτε συγκροτημένες δημόσιες υπηρεσίες, ούτε τίποτε. Δεν βρήκε "παρά μόνον τον πάνοπλο ΕΛΑΣ, το οπλισμένο και οργανωμένο ΕΑΜ".
Η ανυπαρξία του προπολεμικού κράτους είναι λοιπόν ο μεγάλος πο­νοκέφαλος των εχθρών του ΕΑΜ που αυτόν τον καιρό εργάζονται πυ­ρετωδώς σε πολιτικό επίπεδο για ν' αποπροσανατολίσουν την ηγεσία του ΕΑΜ και ν' αποκοιμηθούν τον κόσμο μέχρι να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για την ένοπλη ξένη επέμβαση και μάλιστα με "νόμιμο" τρόπο.
Στο μεταξύ προς αυτή την κατεύθυνση έχει γίνει ένα άλλο αποφασι­στικό βήμα. Όταν ο Καννελόπουλος βρισκόταν ακόμη στα Κύθηρα, στις 26 του Σεπτέμβρη, στην Γκαζέρτα της Ιταλίας, το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ έπεφτε σ' άλλη τεράστια παγίδα. Ο Παπανδρέου διόρισε αρχιστράτηγο των Ελληνικών, ενόπλων δυνάμεων, δηλαδή του ΕΛΑΣ, του ΕΔΕΣ των δυνάμεων Μ. Ανατολής κ.τ.λ., το στρατηγό Σκόμπυ και μετά ο Βρεττανός αρχι­στράτηγος πλέον κάλεσε με τη σειρά του τον ΕΛΑΣ να υπογράψει συμ­φωνία, για να μην μπει ο ΕΛΑΣ στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, αν δεν πάρει διαταγή!
Με την καθοδήγηση της πολιτικής-κομματικής ηγεσίας ο στρατηγός Σαράφης αναγκάστηκε να υπογράψει και αυτή την ιταμή απαίτηση των αποικιοκρατών, αφού έπρεπε να υπακούσει στην "κυβέρνηση" του.
Έχοντας την εμπειρία του Πύργου, της Καλαμάτας, του Μελιγαλά, των Γαργαλιάνων αλλά και του Αχλαδόκαμπου, οι Εγγλέζοι και ο Καν­νελόπουλος ασφαλώς θα κατάλαβαν ότι ακόμη και τα 24 πυροβόλα, οι όλμοι και γενικότερα η αμυντική θωράκιση του Παπαδόγκωνα είναι δύ­σκολο να συγκρατήσουν τον ορμητικό τυφώνα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, αφού οι αντάρτες στο μεταξύ, μετά το σάρωμα όλων αυτών των εχθρικών βά­σεων, ενίσχυσαν κι άλλο με πυρομαχικά κ.τ.λ. το οπλοστάσιο τους.
Αν υπάρξει τώρα ένοπλη αναμέτρηση και αιματηρή λύση και στην Τρίπολη, θα σκοτωθούν ασφαλώς πολλοί αντάρτες αλλά οι ταγματασφαλίτες κινδυνεύουν να εξοντωθούν.
Τ' αντάρτικα συντάγματα έχουν ήδη σφίξει πιο πολύ κι απ' όλες τις μεριές το υψίπεδο της Τρίπολης. Οι αξιωματικοί του ΕΛΑΣ, αν κι έχουν εμπιστοσύνη στους μαχητές τους, δεν υποτιμούν ωστόσο καθόλου τις δυνατότητες του Παπαδόγκωνα.

(11ο ) ο ενθουσιασμός θα κορυφωθεί.

Από την είσοδο της οδού Καλαμών παρουσιάζονται οι αντάρτες του καπετάν Μαυρόγιαννη (Γιάννης Πετρόπουλος) από το χωριό Στρίγκου της Τεγέας, που πρωταγωνίστησε για να στηθεί το αντάρτικο γύρω από την Τρίπολη. Μαζί του σημαιοφόρος κι ο Παπα-Δούκας από το χωριό Μανθυρέα με τα σταυρωτά φυσεκλίκια του...
Ανάμεσα στους μαχητές του πρώτου τάγματος του 8ου μ' επικεφαλής το διοικητή του Κ.Παπαδάκο και τον καπετάνιο του Γιάννη Μάκρη οι Τριπολίτες αναγνωρίζουν καβάλα στο κόκκινο άλογο του μπροστά στο λόχο του το δάσκαλο Μανώλη Μουρλά απ' το Παρθένι και το διοικητή της πολυβολαρχίας Β. Μαχαίρα...
Από την είσοδο της οδού Σπάρτης μπαίνουν πολλοί γνωστοί αντάρ­τες του άλλου Μαιναλιώτικου τάγματος μ' επικεφαλής το διοικητή τους, το Βάσο Τσεκούρα, απ' το χωριό Τζίβα...
Οι τοίχοι της μεθυσμένης πόλης γεμίζουν συνθήματα, ενώ στο ξεφά­ντωμα και την εξαλλοσύνη της χαράς πρωτοστατεί η νεολαία με τους ΕΠΟΝίτες και τις ΕΠΟΝίτισσες που φορούν μπερεδάκια και φέρουν τα γράμματα ΕΠΟΝ στο πέτο. Από κοντά και τα ατιθάσευτα παιδιά του αγώνα τα "αετόπουλα". Το αίμα της αδάμαστης και άδολης νεολαίας που ωρίμασε γρήγορα μέσα στον τιτάνιο αγώνα της λευτεριάς για τα με­γάλα ανθρωπιστικά ιδανικά, για μια καλλίτερη ζωή, έχει ποτίσει πολύ Για πολλούς όμως ώρες απολογισμού θανάτου και στάχτης...
Η ματωμένη όμως λευτεριά πρέπει να περάσει κι από τις μαυροφορε­μένες μανάδες, τους πατεράδες, τ' αδέρφια, απ' τα ορφανά κι όλους τους βυθισμένους στο πένθος και τη δυστυχία ανθρώπους, που έχουν χάσει τους δικούς τους κι έχουν πληρώσει ανεπανόρθωτα την καταστροφική λαίλαπα του πολέμου. Κάποιες οικογένειες έχουν ξεκληριστεί ολόκλη­ρες. Αλλού λείπουν οι ήρωες των μαχών, των εκτελεστικών αποσπασμά­των ή των δολοφονικών παγανιών των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων. Αλλού λείπει ο ένας ή και οι δύο γονείς. Αλλού έχουν κάποιους σακατε­μένους στις μάχες ή απ' τα βασανιστήρια. Άλλοι έχουν χαθεί σαν όμηροι στα κολαστήρια του Νταχάου ή το Άουσβιτς, ενώ κάποιοι τυχερότεροι βρίσκονται με πυρπολημένα σπίτια και λεηλατημένα νοικοκυριά ν' αντι­μετωπίζουν την πείνα και τη φτώχεια. Μερικοί έχουν μείνει μονάχοι να σηκώσουν το σταυρό του μαρτυρίου μ' όλες τις προηγούμενες ανθρώπι­νες και υλικές καταστροφές...
Ποιος θα δώσει βάλσαμο παρηγοριάς σ' όλο αυτόν τον κόσμο της αβάσταχτης θλίψης και θα τον βοηθήσει να σταθεί όρθιος; Γι' αυτούς τους μάρτυρες η απευλευθέρωση σημαίνει ώρα για το μεγάλο απολογι­σμό του θανάτου και της στάχτης...
Κάποιοι σε λίγο θα τρέξουν στο μεγάλο θυσιαστήριο του Άγιο Νικό­λα να σκάψουν το βαθιά αιματόβρεχτο χώμα στο μέρος των εκτελέσεων ψάχνοντας για τους... ζωντανούς ανθρώπους τους! Ανάμεσα σ' αυτούς που σκάβουν, η μάνα και οι αδερφές του μαρμαροτεχνίτη Χρήστου Καράμπελα από το Παρθένι, που είναι το τρίτο θύμα στην οικογένεια τους μετά τα αδέρφια του, του Δημήτρη στην Αλβανία, και του τελειόφοιτου της Παιδ. Ακαδημίας Σπύρου το καλοκαίρι του 44. Από κοντά οι συγχωριανοί τους και συγγενείς του εκτελε­σμένου υπαλλήλου της Ηλεκτρικής Εται­ρείας Γιάννη Ευθυμίου, που ακολούθησε τον αδερφό του Γιώργο, ο οποίος έπεσε σε μια διαδήλωση της νεολαίας στην Τρί­πολη. Το ίδιο και οι συγγενείς του ράφτη Τάσου Μπουτζιουβή και του δάσκαλου Σπύρου Σπηλιόπουλου που τους θέρισαν τα προδοτικά ταγματασφαλίτια βόλια το καλοκαίρι μαζί με το Νίκο Ευθυμίου.
Στ' αποκαΐδια του σπιτιού του δικη­γόρου Χρήστου Μπρούσαλη, στο χωριό του το Παρθένι, στελέχους του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Αρκαδία, που ανακηρύχτηκε τώρα Λαϊκός Δήμαρχος της Τρίπολης, μοιρολογούν τα δύο αδέρφια του, Μανώλη και Γιάννη... Το 1949, αφού στο μεταξύ ο ίδιος και η οικογένεια του θα υποστούν τους κατατρεγμούς των αγωνι­στών, θα χαθεί αγωνιζόμενος με το Δη­μοκρατικό Στρατό ένας τρίτος αδερφός του, ο Θανάσης. Ο παλαίμαχος αγωνι­στής Νιόνιος Ταλαγάνης απ' τη Δόριζα έχει χάσει δυο παιδιά του... Ο παπα-Μανέτας από το χωριό Βουνό της Τεγέας
Ο φλογερός Εθνεγέρτης Χρή­στος Μπρούσαλης από το χωρίο Παρθένι Μαντινείας. Ηγετικό στέλεχος τον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ Αρκαδίας. Χειρίστηκε με ευρύ πνεύμα και σύνεση τα ζητήματα του αγώνα. Έχασε τρία αδέρφια, δυο με τον ΕΛΑΣ κι ένα αργό­τερα με το Δ.Σ.Ε. Ανακηρύχτηκε πρόεδρος της Λαϊκής Διοικητι­κής Επιτροπής Τρίπολης.
Το σπίτι των δυο αδερφών Κατσιγιάννη στη Μανθυρέα που εκτελέστηκαν την ίδια μέ­ρα το χειμώνα το ίδιο... Η μαρτυρική οικογένεια Κοκκινάκου στη Βλαχέρνα που μέχρι το 1949 θα συμπληρώσει 5 αδέρφια σκοτωμένα ζει τη δικιά της τραγωδία... Λείπει ακόμη ολόκληρο το Νομαρχιακό Συμβούλιο της ΕΠΟΝ που θυσιάστηκε το καλοκαίρι στον Άγιο Πέτρο Κυνου­ρίας...
Το ίδιο και στις άλλες περιοχές της Πελοποννήσου. Ποιος θ' ανα­κουφίσει τον πόνο των Καλαβρυτινών μανάδων, ή των 224 της Παλιόχουνης, που 'ναι Μεσσήνιοι οι περισσότεροι ή το δύστυχο τραγικό πατέ­ρα Τζιβανόπουλο των τεσσάρων δολοφονημένων αδερφών μαρτύρων ανάμεσα στους 118 του Μονοδεντριού της Λακωνίας.
Λείπουν... λείπουν... λείπουν αμέτρητοι γραμμένοι στο προσκλητή­ριο της θυσίας. Ανάλογο δράμα ζουν φυσικά και τα σπίτια όσων ήταν στα Τάγματα Ασφαλείας και χαθήκανε πολεμώντας κατά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
Η ΤΕΓΕΑ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΟΧΗ
Γενικά Στοιχεία
Ο Δήμος Τεγέας προέκυψε από τη συνένωση των τέως Κοινοτήτων Σταδίου, Αλέας, Βουνού, Γαρέας, Επισκοπής, Καμαρίου, Κανδάλου, Κερασίτσας, Λιθοβουνίων, Μαγούλας, Μανθυρέας, Μαυρικίου, Ριζών, Στρίγκου, Τζίβα και Ψηλής Βρύοης (16 συνολικά), που με το νέο Νόμο αποτελούν δημοτικά διαμερί­σματα,
Η έδρα του Δήμου είναι οτο δημοτικό διαμέρισμα Σταδίου, που απέχει από την Τρίπολη 9 χιλιόμετρα περίπου. Βρίσκεται στο κέντρο του Νομού Αρκαδίας και περιβάλλεται από τους επίσης νεοσύσταοτους δήμους Τριπόλεως, Μαντινείας, Κορυθίου, Βόρειας Κυνουρίας και Σκυρίτιδας. Καταλαμβάνει έκταση 118.350 στρεμμάτων και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 1991 ανέρχε­ται στους 4.539 κατοίκους. Κατά την καλοκαιρινή περίοδο αυξάνεται αισθητά και πλησιάζει τις 6.500. Οι περισσότεροι κάτοικοι ασχολούνται στον πρωτογενή το­μέα και ένα μικρό μέρος στις επιχειρήσεις και στις δημόσιες υπηρεσίες. Τα κυριότερα προϊόντα της περιοχής είναι τα φημισμένα μήλα Τεγέας, τα κερά­σια, τα βύσσινα, τα αχλάδια, οι πατάτες, τα κηπευτικά και τα κτηνοτροφικά.

Η Τεγέα είναι αγροτική περιοχή.
Ο κάμπος της, από τους πιο εύφορους της Αρκαδίας, είναι γεμάτος περιβόλια, κήπους, οπωρώνες και χωράφια με καλλιέργειες. Ονομαστά είναι το γε.ωρ-γικά προϊόντα της: κεράσια, βύσσινα, μήλα (με ονομασία προέλευ­σης ντελίσιους-πιλαφά), κουκιά, πατάτες, σκόρδα, καθώς και κρα­σί ονομασίας προέλευσης από τους ξακουστούς αμπελώνες της.
Λόγω της κοντινής απόστασης από την Τρίπολη και του εύφορου εδάφους, τα χωριά της Τεγέας γνώρισαν -προπολεμικά αξιόλογη ανάπτυξη και οικονομική πρόοδο. Σε αυτό συνέβαλλαν και πολλοί Τεγεάτες ευεργέτες οι οποίοι αφού διέπρεψαν στο εσωτερικό και εξωτερικό χρηματοδότησαν διάφορα κοινωφελή έργα και άφησαν πλούσια κληροδοτήματα. Μετά τη γερμανική κατοχή τα χωριά της γνώρισαν μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα (κύρια προς την Αμερική, αλλά και την Αυστραλία και Καναδά) με αποτέλεσμα τη συρρίκνω­ση του πληθυσμού της. Σήμερα, αν και πολλές καλλιέργειες έχουν εγκαταλειφθεί είτε λόγω της εγκατάλειψης είτε της έλλειψης νερού, σημαντική ώθηση στην τοπική οικονομία δίνουν αρκετές τοπικές βιοτεχνικές, βιομηχανικές και εμπορικές μονάδες που λειτουργούν στην περιοχή. Ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην τοπική γεωργική παραγωγή αναμένεται να παίξει το μεγάλο αναπτυξιακό έργο της κατασκευής του ταμικυτηρα της Τάκας. Το έργο αυτό, που χρημα­τοδοτείται από κοινοτικό πρόγραμμα, βρίσκεται ήδη σε εξε'λιξη και αναμένεται να συμβάλλει αποτελεσματικά στην άρδευση της περιο­χής, ενώ ταυτόχρονα θα αποτελέσει και την αφετηρία για τη δημι­ουργία οικολογικού και πολιτιστικού πάρκου.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΓΕΑ μπορεί κανείς να κατευθυνθεί προς την Κυνουρία
(πάνω Δολιανά, Αστρος, Καστρί, Αγιο Πέτρο) και προς την Σπάρτη.

Το πανηγύρι της Τεγέας
Κατά τα χρόνια της δουλείας και μέχρι το 1851 στο μαγευτικό αυτό τοπίο και γύρω απατό βυζαντινό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου κατά την εορτή της Ζωοδόχου Πηγής (Παρασκευή και Διακαινησίμου) οι Τεγεάτες μετά τον εκκλησιασμό συνέτρωγαν και γλε­ντούσαν μέχρι το βράδυ.
Εκεί γίνονταν και πολλά συνοικέσια, γιατί είχαν οι νέοι την ευκαιρία να διαλέξουν τη μέλ­λουσα σύζυγο τους με κριτήρια το κάλλος και τα χαρίσματα που φανέρωναν στους χο­ρούς. Πανηγύρι λοιπόν περισσότερο κάλλους μέχρι το 1851 το πανηγύριτης Τεγέας, Μετάτο έτος 1885 καθιερώθηκε η εξαήμερη θρησκευτική - εμπορική πανήγυριςτου Δεκαπενταύγουστου που εξελίχθηκε όπως τη γνωρίζουμε σήμερα.
την περιοχή του Δήμου Τεγέας βρίσκονται σε εξέλιξη σήμερα μεγάλα έργα αξιοποίησης των υδάτινων πόρων. Έργο μεγά­λης σημασίας για την περιοχή είναι η κατασκευή του Ταμιευτήρα της λίμνης Τάκας με το οποίο προβλέπεται να αρδευτούν 30.000 στρέμ, Έργο το οποίο είναι υπό κατασκευή καθώς και η δημιουργία μικρών ανασχετικών αναβαθμών στους χείμαρρους της περιοχής με σκοπό τον εμπλουτισμό του υδροφόρου ορίζοντα, τη διαφύλαξη του φυσι­κού περιβάλλοντος, την αύξηση της ποσότητας, τη βελτίωση της ποι­ότητας της γεωργικής παραγωγής και τη βελτίωση του εισοδήματος των αγροτών.
Παράλληλα ο Δήμος Τεγέας παρουσιάζει μεγάλες προοπτικές τουρι­στικής ανάπτυξης καθώς συγκεντρώνει μεγάλο αρχαιολογικό πλούτο για την αξιοποίηση του οποίου γίνονται αρχιτεκτονικές μελέτες ανά­δειξης και ανάπλασης.
Σημαντικές προοπτικές ανάπτυξης στην περιοχή δίνει η Παμπελοποννησιακή έκθεση Τεγέας η οποία πραγματοποιείται κάθε καλοκαίρι στο χώρο της Παλαιάς Επισκοπής και συγκεντρώνει πλή­θος επισκεπτών.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Με την ολοκλήρωση του έργου διαπιστώθηκε ότι το Περιβάλλον έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο στην ιστορική εξέλιξη της Τεγέας.
Οι μαθητές ξαφνιάστηκαν ευχάριστα από την αλλαγή του Περιβάλλοντος με το πέρασμα των χρόνων. Όπως χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Γαρεάτης Ποταμός ο οποίος σήμερα είναι ξεροπόταμος ενώ σε παλαιότερες εποχές καθόριζε τόσο τις ασχολίες των κατοίκων της Τεγέας, όσο και τις σχέσεις τους με τις γειτονικές πόλεις, αφού ήταν αφορμή πολέμων ή ακόμη και σύναψης συμμαχιών κατά την Εποχή της Αρχαιότητας.
Ακόμη, διαπιστώθηκε ότι η Τεγέα δεν έπαψε ποτέ να εκφράζει την αγάπη της για την ελευθερία και όλες τις ειρηνικές εκδηλώσεις.
Οι μαθητές μας με την ολοκλήρωση αυτού, της ιδιαίτερης θεματολογίας, έργου και τη συνεργασία με τις καθηγήτριές και τους συμμαθητές τους, νιώθουν ότι γνώρισαν άγνωστες πτυχές της τοπικής ιστορίας και δικαιολογημένα νιώθουν υπερήφανοι για την καταγωγή τους.



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Καρδάση Βασ., Αρκαδία Γενέθλια Γη, εκδόσεις ΕΦΕΣΟΣ
Χρόνη Μενελ., Ολυμπιακοί Αγώνες, Αθήνα 2004
Κουτσοπανάγου Ιωαν., Η Αρκαδία μέσα από τους αιώνες
Μπρούσαλη Κώνστ., Η Πελοπόννησος στο Αντάρτικο
Σύλλογος Μαραθαίων, Μάραθα, Επετηρίδα 2005
ΤΕΔΚ Αρκαδίας, Αρκαδία, 2001
CINEPHILE, Αρκαδική Ιστορία, Τ. 12